فردای شبی که یه ساعت خوابیدم، یه جوری پر انرژی‌ام که می‌تونم تا ابد بنویسم و کار کنم. اما روزایی که قبلش شش-هفت ساعت خوابیدم، همه‌ش خوابم می‌آد و سرگیجه دارم. جسم و روح انسان خیلی عجیبه و این عجایب هر روز بیشتر هم می‌شن!!!

ما دهه شصتی‌ها خیلی طفلکی هستیم. برای همه‌چیز تو زندگی جنگیدیم و هنوز هم می‌جنگیم برای هیچ‌وپوچ!

همیشه از تابستون بدم می‌اومد ولی این تابستون حتماً من رو می‌کشه. با نبود برق، آب، اینترنت و گرمای جهنمی.......

از «هر ایرانی، یک شتابدهنده» و «هر ایرانی، یک پادکست»، داریم می‌رسیم به «هر ایرانی، توصیه‌هایی برای تاب‌آوری در شرایط بحرانی». رها کن هم‌وطن سر جدت!

هیچ‌وقت فکر نمی‌کردم مهم‌ترین هدف زندگیم، بشه زنده موندن. از سال ۹۸ به این‌طرف، همه مدل کرونایی رو تجربه کردم و ریه‌هام ملتهب شده. حالا با گرما، آلودگی هوا و هر موضوع کوچک و بزرگی، اوضاع بدتر می‌شه. تنها کاری که ازم برمی‌آد، طاقت آوردنه.

وقتی پر از حرف هستی و تناقضات زیادی رو از انسان‌های اطرافت می‌بینی، حرص می‌خوری، عصبانی هستی اما نمی‌تونی حرفی بزنی (در واقع نمی‌خوای!) و اسپاتیفای می‌رسه به آهنگ «خدا جون» قمیشی و غرق می‌شی در این واقعیت که واقعاً این جهان هستی چی داره که باعث می‌شه ما برای بقا تلاش کنیم؟!

وقتی یه نفر یا یه موضوع برام تموم می‌شه، هر چیزی که بهش مربوط می‌شه رو رها می‌کنم و رفتن رو به موندن ترجیح می‌دم. این کار همیشه به ضررم بوده اما هنوز هم دنبال راه فرارم......

جوان‌تر که بودم، آن‌وقت‌ها که شبکه‌های اجتماعی به‌اندازه‌ی حالا رواج نداشت و حتی خیلی از آن‌‌ها راه‌اندازی نشده بودند، هر وقت چیزی را قلباً دوست داشتم در فیس‌بوک می‌نوشتم «از می‌خواهم‌ها». حالا هم دلم یک کتاب‌خوان گران می‌خواهد......

از اون روزا که صبح زود بیدار می‌شی اما جسمت توان نداره و در نتیجه خواب می‌مونی و به سرعت نور لباس می‌پوشی و می‌ری سرکار و مغزت همچنان خطای ۴۰۴ می‌ده😔

می‌دونستم خیلی دور شدم از خودم ولی نه انقدر زیاد.... امشب فهمیدم تو این چند سال چقدر از بین رفتم‌‌ و جسمم انتقام همه‌ی فشارهای روانی رو داره یکی یکی ازم می‌گیره.

امشب بعد از مدت‌ها، دست خودم رو گرفتم و بردم کافه. ترکیب سمی اسپرسو با نوشابه رو امتحان کردم! و درباره مرگ و خودکشی خوندم. دو جستار که مرگ‌های مختلف رو به‌خصوص در هنر و ادبیات تفسیر می‌کرد‌. کتاب خاصی نبود واقعاً و اعتراف می‌کنم به‌خاطر اسمش و مقدمه بابک احمدی خریدمش.

بیا قبول کنیم سکوت زیاد و مهربونی، به‌ضررمونه. چون وقتی زیاد سکوت می‌کنیم یا به‌جای کوبنده حرف زدن، ملایم هستیم، اشتباه تفسیر می‌شه! دیگه کسی جدی‌مون نمی‌گیره و همیشه یکی پیدا می‌شه که حس ناکافی بودن بهمون بده!!!!!!!!!!!!!!!!

کاش می‌شد فارغ از احساسات شخصی‌مون، بفهمیم دیگران راجع‌به‌ما چی فکر می‌کنن. مثلاً یه سیستم هوشمندی بود که تا کسی رو می‌دیدی یا باهاش حرف می‌زدی، می‌فهمیدی درباره‌ت چه فکری می‌کنه. این‌طوری خطاهای احساسی و قضاوت‌های شخصی هم کمتر می‌شد.

دلخوشی این روزهام، خوندن کتاب «شاه کرنش‌کنان می‌کُشد» از هرتا مولر نازنینه. نامه‌های باریس، مارینا و راینر ماریا که نهال تجدد در کتاب «تو مثل من فردا به دنیا آمدی» گردآوری کرده‌بود، آخرین کتابی بود که همه‌جوره درگیرم کرد و حالا، هر جستار مولر رو با جان و دل دنبال می‌کنم.

امروز می‌خواستم برم نشستی که زینب کاظم‌خواه عزیزم می‌خواد درباره آخرین کتابی که ترجمه و نشر وزن دنیا منتشر کرده، حرف بزنه اما انقدر داغونم و کار دارم که نمی‌رسم برم😢کتاب «آخرین شب دیکتاتور» رو قبل از جنگ خوندم و درباره‌ش چیزی ننوشتم هنوز. روایتی از روزهای پایانی قذافی.

چشم روی هم می‌ذاریم، یه سال دیگه می‌گذره و این سکانس منتشر می‌شه! انگار همین دیروز بود که این سکانس تو کل شبکه‌های اجتماعی منتشر شد و حالا یه سال ازش گذشته و سال‌های قبل هم همین‌طور!!!

چشم روی هم می‌ذاریم، یه سال دیگه می‌گذره و این سکانس منتشر می‌شه! انگار همین دیروز بود که این سکانس تو کل شبکه‌های اجتماعی منتشر شد و حالا یه سال ازش گذشته و سال‌های قبل هم همین‌طور!!!

کار خلاقانه #تیم_روابط‌عمومی_اسنپ برای هدیه روز خبرنگار با تم مسئولیت اجتماعی #اسنپ به مناسبت #روز_خبرنگار ، با حمایت از کسب‌وکارهای متعلق به خبرنگاران، محصولات آن‌ها را در قالب یک پک سه‌بخشی شامل بخش‌های #فرهنگی، #هنری و #خوراکی ارسال کرد خواستم از این طریق ازشون تشکر کنم

دوستان کسی می‌دونه لاکر هوشمند برای نگهداری وسایل تو ایران‌مال وجود داره یا نه؟! اگه هست، آدرس دقیقش رو دارید؟

درست وقت‌هایی که کار زیاد دارم و باید روی یه موضوعی متمرکز بشم، معده‌درد و سردرد می‌گیرم و دیگه تمرکز بی‌تمرکز! اینم شانس ماست.