“ อะไรน่ะ .. ขนมสินะ--- ! “ กรุบ โปเกบอลแหลกคาปาก System : ล้มเหลวในการจับกุม ข้อแนะนำคือใช้ขนมซื้อตัว

" กาม้า ... "

" งื้ด ... " อสรพิษส่งเสียงร้องแปลก ๆออกมาขณะลอยไปหมอบแผละอยู่บนพื้นตรงหน้าเทวีองค์หนึ่ง

" พลังงานหมดแล้ว.. ขอเค้กหน่อย " แม้จะเป็นโอเรียวซังก็มีเรื่องให้หนักใจ--- นาน ๆจะแวะกลับมาอ้อนขอขนมกินเยียวยาตนเองเสียหน่อย น่าสงสาร น่าสงสาร

อสรพิษลอยออกมาหยิบเค้ก หวังว่าเจ้าของจะไม่อยู่--- ก่อนที่โอเรียวซังจะเหลือบไปเห็นผู้มาใหม่ทั้งหลาย " ฮึ่ม.. ท่าทางจะคึกคักกันดีนะ "

อสรพิษเห็นพยานบุคคล--- จับกินเลยดีไหม ? ถ้าเกิดแม่เจ้าของคนนั้นรู้ว่าตนแอบหยิบไปคงโมโหเป็นฟืนไฟแหง ๆ " โอเรียวซังต้องใช้อะไรถึงจะปิดปากแกได้ เจ้ามนุษย์ "

" งั้นก็มากินด้วยกันเดี๋ยวนี้เลย--- ถ้าแกกินเข้าไปสักคำเราก็มีความผิดเหมือนกันแล้วนี่นะ " โอเรียวซังนี่อัจฉริยะจริง ๆ

" บอกให้กินก็กินเข้าไปซะ เป็นแค่มนุษย์อย่าดื้อให้มันมากนักนะ ฮึ่ม--- " แปลภาษา : จะกินด้วยส้อมหรือจะให้ใช้กำลังยัดเข้าไป

" .... " อสรพิษชูนิ้วโป้ง

" เอาน่า เอาน่า--- โอเรียวซังเองก็มีน้ำใจเหมือนกันนะ " แปล : อ้าปากแล้วกินเข้าไปซะ ถ้าคายทิ้งจะซัดให้ปลิวเลยคอยดู

" โอ้--- สถานการณ์แบบนี้ไอ้เจ้าภาษาตะวันตกเขาต้องพูดว่าอะไรนะ ? กู้ดป๊อบ ? " " เยส ! กู้ด ๆ " แล้วอสรพิษก็ลอยไปหยิบเพิ่มมาอีกสองชิ้นใหญ่

" แบ่งหน่อยก็แล้วกัน "

" .... " อสรพิษชี้ไปที่โต๊ะ 'ก็รอให้กลับมานั่งกินด้วยกัน' สื่อประมาณนั้น

" รู้แล้ว รู้แล้ว .. นาน ๆ โอเรียวซังจะออกมาจากห้องทั้งที มานั่งกินเค้กกันดีกว่าน่า " ใช่แล้ว ! อย่ามัวแต่ปั้นหน้าบึ้งอยู่เลย

“ อะไรนะ.. กามะไม่ให้กินเค้กเหรอ ? “ อสรพิษเป็นเศร้า อยากกินแต่เจ้าของไม่ให้กิน--- จะโป้งแล้วจริง ๆด้วยนา