Birdenbire geliverir yaşamın anlamı.

Tütmek, yanamamaktır

Özlem -birlikte yalnızlıktır.

Zamandır en büyük düşmanımız — biz istemeden yürüyüp giden; biz istediğimizde de, bir türlü istediğimiz noktada durmayan.

Yol, kendine bir yer bulamayan kişinin özlemidir. Kendi yerini yerleşiklikte bulamayan kişi, onu yolculukta arar.

Özgürlük, kişi için, kendini her an alıp götürebilme olanağıdır. - Kişi, her an, kendini de terk edip gidebilir.

Tüketmek için mi varetmiştik onu?

Bizi durduran, yürütür.

Yaşamın, yükündür.

Yaşamın, yaşadıklarındır. Yaşamaya karar verdiklerin, ya da yaşamak istediklerin değil.

Özlemi, zaman üretir; ama onu tüketen de odur- zaman, kendi doğurduğu çocuğu, özlemi, boğazlar. Zaman, özlemin Medusa'sıdır.

Neyi ki yaşarız, onu ölürüz - öldüğümüz de, hep, yaşadığımızdır.

Ne kadar yakınım sana ve ne kadar uzak

Gelsin daha ne kadar varsa fırtına, savaş, yaz, kış sevda, hüzün, bahar, güz neler gördüm binlerce yıldır burada. Eriyip gitse de yanımda kaya, yeşerir defne, kekik açar açelya yanımda burada.

Tutsaklıklara bağlamışız özgürlüğümüzü.

Kişi, kendini doğurandır.

Kişi, tek bir defada oluşmaz; oluşumu, sürekli oluşmasıdır - varlığı, oluşmakta olmasıdır.

Yazan kişi, bütün dünyayı karşısına- ama, aynı zamanda, önüne alır: Yazmak, o zaman, dünyanın içinde olmaktır. Yani : yazmak, yaşamaktır. Yazı, yaşamdır. - Yaz, ki yaşayasın! - Yaz ki, yaşayasın...

Sevgi, iki insanın birbirlerinin yüzlerine bakmaları değil, birlikte aynı yöne bakmalarıdır.

“Kişi daha kendi varoluşundan kuşkuluysa, nasıl edebilir de gidip öteki kişiyi bilebilir; ‘gerçekten’ tanıyabilir?!—“ —ama başka yolumuz yok—olmamalı