«در دَم، لبانِ ما، در آرامشی غریب به هم رسیدند. چون شبی که به پگاه برسد.[...] ابری، کوهی را در آغوش گرفت.»

مرتضی کیوان در نامه‌ای به پوری سلطانی، انسان بودن را رازی می‌داند که آن را این‌گونه کشف می‌کند: «دوست داشتن و دوست بودن.»

باد پنجشنبه‌اش را موافق می‌خواهد درخت سرو کنج کوچه.

از میان نمایشنامه‌های یونانی، مده‌آ اثر اوریپید را بیش از همه می‌پسندم؛ متنی آغشته به خون با استعاره‌ای پرقدرت.

ناامیدی دیگر یک حالت گذرا نیست؛ زمان را اشغال کرده، حال را مصادره می‌کند و اجازه نمی‌دهد آینده‌ای تصور شود. چطور امید را بیابیم آن هم وقتی که ناامیدی تبدیل به لحظه‌ی اکنون می‌شود؟!

کسی که بسیاران از او می‌ترسند، باید از بسیاران بترسد. -سنکا (۶۵ پیش از میلاد). در باب خشم

سرکوب و نادیده‌گرفته‌شدنِ مداوم، ناامیدی را به تجربه‌ای جمعی بدل می‌کند، و خشم به نتیجه‌ای اجتناب‌ناپذیر!

نمایشنامه«چو ضحاک شد بر جهان شهریار»ــ رضا قاسمی

پریمو لوی، پس از زنده بازگشتن از آشویتس، در هر بار یادآوری و شرح آنچه گذشته بود می‌نوشت: «دوزخ لابد چنین است». پس از دیدن، خواندن، و زیستنِ این وقایع هولناک، زبان ما هم به همین‌جا می‌رسد: دوزخ لابد چنین است!

رسالت بازمانده به‌ یاد آوردن است؛ او نمی‌تواند به یاد نیاورد. ــــ‌باقی‌ماند‌ه‌های آشویتس‌| آگامبن.

زمین هفت کشور به فرمان تست دد و دیو و مردم نگهبان تست «آری گرداگرد قصر ضحاک را پاسداران مسلّح چنان گرفته‌اند که نسیم هم بی‌اجازه راه گذر ندارد، اما آه سوزندهٔ مظلومان که نسیم افتان و خیزان سحر نیست، سیلاب خون جوانان که خندق و بارو نمی‌شناسد!»

لحظه به لحظه و حرف به حرف، «ابتذالِ شر» را مرور می‌کنیم؛ ابتذالی خوفناک، ناگفتنی و تصورناپذیر. شرِ آدم‌هایی که منتظر فرمان نمی‌مانند، خودشان داوطلب می‌شوند و از شرِ حاکم سبقت می‌گیرند. ما هر روز روبه‌روی همین آدم‌ها زندگی می‌کنیم!

دیگر شر فریاد نمی‌زند، لبخند می‌زند و آمار منتشر می‌کند. چنان خوش‌باورید که اگر به اندازه‌ی کافی آدم بکشی و باقی را با ترس و تبلیغات تغذیه کنی، خوشبینی حاصل می‌شود؟!

نفس می‌کشیم اما دیگر در شمار زندگان نیستیم و دیریست در انتظاری یکنواخت برای هیچ بدل به موجوداتی نیمه‌دیوانه شده‌ایم.

«کسی ز چون و چرا دم نمی‌تواند زد، که در محيط دیوزده عقل و فضل معزول است.»