Hayatın sonsuz belirsizliğiyle kuşatılmış bir zihin var benimkinde. Zaman, tıpkı paslı bir zincirin halkaları gibi iç içe geçmiş ve ağır bir yük olarak ruhumun derinlerine tutunmuş durumda. Bazen o kadar ağırlaşıyor ki, düşünce denen ince çarklar büsbütün durma noktasına geliyor.

Hayatın sonsuz belirsizliğiyle kuşatılmış bir zihin var benimkinde. Zaman, tıpkı paslı bir zincirin halkaları gibi iç içe geçmiş ve ağır bir yük olarak ruhumun derinlerine tutunmuş durumda. Bazen o kadar ağırlaşıyor ki, düşünce denen ince çarklar büsbütün durma noktasına geliyor.

Biliyorum, çoğu insan “normal” addedilen duygusal süreklilik içinde, gölgesini düzenli aralıklarla fark eder; bazen bir terapi seansında, bazen bir kriz anında, bazen de hayatının dönüm noktalarında. Ama ben, kendimi bildim bileli, içimdeki gölgeyle neredeyse günlük düzeyde

Gölgeyle konuşuyor muyum, yoksa sadece onun bana dayattığı sesi mi duyuyorum, zaman zaman ayırt edemiyorum. Agnostik tarafım, “Belki de bu gölge dediğin, sadece beyninin karmaşık kimyasal etkileşimlerinden ibaret,” diye fısıldıyor. Diğer yandan, manevi yönüm inkâr edilemez bir

Gelgitleriyle meşhur bir ruh hâli, dışarıdan bakıldığında belki zayıf görülür. “Niçin bir an göklerde dolaşır da ertesi an yerin dibine batarsın?” diye sorar kalabalık. Onlar ki, sürü ahlâkının konforunda uyuklamaya bayılır, dalgalanmayı irade eksikliği sanırlar. Oysa ben derim

İçimizdeki o meşum karanlık, basitçe bir “ruhsal bozukluk” ya da “negatif düşünce zinciri” olarak görülemez. Nietzsche, insanın en derin katmanlarında gezinir ve der ki: “Kendi uçurumuna bakmaktan korkma, çünkü orada keşfedeceğin senin en çıplak hâlindir.” Gölge, tam da bu

Korku, öfke, kaygı ve belki de umutsuzluk… Zihnimizin dehlizlerinde saklanan bu duygular, çoğu kez dile getirilemediğinde daha da vahşi bir hâl alır. İnsanın bastırdığı her duygu, bir süre sonra içsel bir patlamaya dönüşebilir. Bu durumu yatıştırmanın ya da dönüştürmenin

Pessoa’nın Lizbon ile kurduğu ilişki de bu durumu yansıtır: Kent, onun için hem bir sahne hem de kaçmak istediği bir mekândır. Gündelik koşturmacaya katılmaksızın, kafenin bir köşesinde oturup insanları gözlemlemek, onların gölgelerini takip etmek, belki de kendi kimliğine dair

Gecenin en karanlık saatlerinde tavanı seyreden bir insanın zihninde tekinsiz bir soru yankılanır: “Bütün bunların anlamı ne?” Bu soru, varoluşsal kaygının kalbinde yatan, cevabı belirsiz bir çağrıdır. İnsan, varoluşa fırlatılmış olmanın tedirginliğiyle, sanki dipsiz bir kuyunun

Hayatım boyunca varoluşun peşinde koştum, ama tam olarak neyin cevabını aradığımı bilmiyordum. Bir türlü bana ait hissetmediğim bir dünyanın içinde, bedenimle yabancısı olduğum bir gezegende sürükleniyormuşum gibi. Aidiyet duygusunun eksikliği, her zaman içimi kemiren bir kurt

Kimi zaman manik evrelerimde, özgürlük fikri bana büyük bir coşkuyla görünüyor. Sanki her şey elimdeymiş gibi hissediyorum: Dünya benim oyun alanım, tarih benim malzemem, gelecekse istediğim gibi şekillendirebileceğim esnek bir hamur… Ancak tam bu duyguların doruğundayken,

Bu özgürlük, yalnızlık da getiriyor elbette. Meursault, toplumdan dışlanır, yapayalnız kalır. Biz de, özgürlüğümüzü sonuna kadar yaşadığımızda, bazen kendimizi kalabalığın dışında buluruz. Kendi yolumuzu çizmek, bazen başkalarından uzaklaşmak demek. Ama bu yalnızlık, bir ceza

Radikal özgürlük, beraberinde derin bir yalnızlık getirir. Sınırların olmadığı bir dünyada, herkes kendi yolunu çizer. Ortak bir zemin, ortak bir amaç kalmaz. Birey, kendi özgürlük adasında yapayalnız kalır. Aidiyet duygusu, o sıcak, güvenli liman ortadan kalkar. İlişkiler

Gecenin sessizliğinde, cereyan eden bir düşünce yumağının tam ortasında duruyorum. Belki bir başıboş sokak köpeği kadar yalnız, belki bir kâbusun içinden çıkamayan zihnin kıvrımlarında kaybolmuş kadar karmaşık… İçimde dolaşan anılar, burnumun ucunda gezinen zamanın ürkütücü

Bir zamanlar gerçeklik, görece sabit bir referans noktasıydı. Hakikat, tıpkı dilin temel bir sözlüğü gibi, herkes için ortak bir zemin sunuyordu. Fakat bugün hakikat, dilbilimsel bir yapıdan çok, hızla değişen bir söylemsel alan hâline geldi. Her birey, kendi kavramsal