hayatın bir noktasında hepimiz görünmez bırakılmış yanlış anlaşılmış kenara itilmiş hissederiz ancak bu yara bizi daha geniş bir varoluşa hayatı daha derin yaşamaya çağırır içsel sürgün sona erdiğinde ise yaralarımızın bilgeliği bize rehber olur

çirkin gibi görünen o şey aslında, bütünde, güzel olanın bir uzantısından başka bir şey değildir

ruhunu kaybeden neyi bulabilir? Kazandığımız maddi başarı, aldığımız alkış yüzünden değil, ideallerimizden vazgeçmediğimiz,eğilip bükülmediğimiz, kendimize ihanet etmediğimiz için bu dünyada bir kıymetimiz varsa var

kendine değer vermeyi ego sanacak kadar alçak seviyede yaşayan olgunlaşmamış beyinlerin içinde yalnızlığa her gün hayran oluyorum

karanlığa muhtacım ışığımı görmek için

saygı hiçbir zaman insan ilişkilerinde pazarlık konusu değildir

kendi karanlığına gözünü aç neleri susturmayı başarabilirsen yerine o kadar kendini dolduracaksın

Var olduğunu hissetmek bir şey olmaya çalışmayı bırakıp zaten her şey olduğun gerçeğine yaslanmaktır bu bir eylem değil bir teslimiyettir

belki bir inci değilim ama kabuğumdayım içinde tekim diye dışarı çıkmam varsın ömrüm boyunca kaliyim varsın nefesi yeten olmasın kendi nefesimlede yaşarım ben ben oldukça

kendi başına kalmak bir mahkumiyet değil başkalarının sahteliğinden kurtulma özgürlüğüdür

bir mücevher kutusunda sergilenmektense derinlerin karanlığında hiç olmayı seçtim benim değerimi suyun yüzündekiler değil sadece o derinliğe inebilenler bilir

düştüğüm kuyunun dibinde su yoktu belki ama gökyüzünü en net oradan gördüm kendi yaramı kendim sardığımdan beri, kimseden merhem istemeye mecalim yok

#YeniProfilResmi loading 📸⌛

kendi sesimin yankısı bin kişinin onayıyla takas edilemeyecek kadar kıymetli

kabuğumun kalınlığı içerdeki hazinenin büyüklüğünden değil dışardaki elin hoyratlığındandır ben içerde tamım, dışarısı eksik kalsın

kendi başına kalmak bir mahkumiyet değil başkalarının sahteliğinden kurtulma özgürlüğüdür

akciğerlerime başkasının nefesini emanet etmedim hiç kendi boşluğumda yarattığım oksijen beni bin yıl yaşatır

eskiden 'beni anlayan yok' derdim şimdi 'neyse ki beni anlayan yok' diyorum bu mesafe huzur verici

kalabalıkların gürültüsü zihnimi susturuyor ben en çok kendi sessizliğimde kendimi duyabiliyorum