🗯️🗯️🗯️🗯️🗯️

…

ㅤ ㅤสองเท้าย่ำเดินกลับมายังคฤหาสน์หลังการลาดตระเวน เสียงหัวเราะคิกคักเคล้าคลอกับเสียงอีกา โมจิย่างราดซอสที่ถือไว้ในมือส่งกลิ่นหอมลอยตามสายลม ㅤแสงแดดยามเช้าทำเอาต้องยกมืออีกข้างที่ว่างอยู่มาบดบัง รอยยิ้มผุดขึ้นใต้เงาจากดวงอาทิตย์ ㅤ" สว่างแล้วสิน้า～ อรุณสวัสดิ์ค่ะ ! ♡ " ㅤ

˙◠˙ เธอเอนเอียงศรีษะลงเล็กน้อย ก่อนจะค่อย ๆ ย่อตัวลงไปนั่งจ้องฮาจิซังที่ทำท่าทางตกใจ ก่อนที่หยาดเหงื่อจะผุดขึ้นตามกรอบใบหน้า เธอค่อย ๆ หันหลังไปมอง กลับพบแต่สิ่งว่างเปล่า แล้วฮาจิซังจะส่งเสียงออกมาทำไมคะ . . ฉันคิดว่าเจอสิ่งนั้นเข้าอีกแล้วจริง ๆ ซะอีกน่ะค่ะ . . . แย่ที่สุดเลย

[ นั่นปะไรโอซารางิ อาวุธใหม่เรอะ ? ] เลื่อยของฉันมันพังแล้วนี่นา . . เอโตะ ฉันเห็นว่าเลื่อยอันนี้ดูน่ารักดีค่ะ ถึงจะดูเหวี่ยงได้ไม่ค่อยถนัดเลยก็ตาม . . .

[ โง่หรือเปล่า ของพรรค์นั่นมันใช้ได้ซะทีไหนล่ะ ] ก็คุณชิชิบะบอกว่าอยากได้ไม่ใช่หรอคะ ? [ เปล่าสักหน่อย คนที่อยากได้มันคือเธอต่างหาก ] คุณชิชิบะเป็นคนพูด . . [ ไม่ได้พูด ] คุณ - ชิ - ชิ - บะ - พูด [ 💨💨💨 ]

นำเสนอวิจัยของชั้นมันไม่สมบูรณ์เลยอะ กลุ่มอื่นละเอียดแน่นเป้ะมาก ของเค้าคือไม่ได้เลยอะ นอยว่ะ

อัยอ้วมม

待って待って待って、🧩の🎃ナグシシこれもしかしてお揃いですか…！？？？？？

/ ngm 🧟

วัน ๆ พวกโอตาคุ

จาร : ไม่ไปฝึกงานที่โรงพยาบาล______อีกหรอ กู :

ลบ ๆๆ เขิน