En azından erkek olarak, inancını tüm objektifliğiyle kendi seçtiğine inanan varsa, açsın bi zahmet s.kine baksın ve tekrar sorgulasın.

Hepsinin yeri ayrı, Bir sarılışın, Bir öpüşün. Beklenmedik denk gelen bir kaç Liranın, kuruşun. Bir nefes orman havası, Kıyıya çarpan denizin dalgası. Ama bilmem Nedendir yerini tutmaz, Hiçbiri Bir çift yeni ayakkabının...

Temkinli adamdı. Olur da her şey güzel giderse, zor zamanlar için sakladığı ne kıyada ne köşede öylece, gözler önünde hep bir derdi bulunurdu.

Neyse ki yalnızlık bize sahip çıkıyor...

İlk cinayeti, herkes içindeki şairi öldürerek işlesin.

Bitti değil mi?

Bu yaştan sonra gelip “biz hata yaptık, affet!” deseler, çözülecek mi?

Gözlerin kapanıyor, zihnin de öyle. Neyi zorluyorsun?

Bir yere, kişiye ait olamamanın ne büyük bir mengene olduğunu öğreniyorsun. Seni sıkıştırıyor ama öldürmüyor. Gevşeyecek mi diye düşünüyorsun bazen, ama hayır. Çünkü onu sıkan, sensin!