Bir Eyüp sabrıyla bekledim. Sabahı olmayan gecelerde.

Düşün bir kere ustam, düşün ki yangın yeri…

Zihninde duygusallığı bitirdiğin zaman oyunu sen kurarsın.

İnsanın ucuzu, insana pahalıya mâl olur.

yedi çöl devirdim kum saatinde, yine de silinmedi kaburgamdan ellerinin izi.

Ey aldığı âh ile vebale bürünen, Mecali yitik kapı kapı sürünen, Bir vakit gözüme güzel görünen, Bu hâlin alemde revadır sana…

Mantığın duygularından güçlüyse, her zaman kazanan sen olursun.

Sandım ki göğsüm çıkacak bu dünya hengamesinde! Ben Yunus değilim, bu tufan beni yutar. Ben İbrahim değilim, bu ateş beni yakar. Ben Yusuf değilim bu kuyu derin. Ben Nuh değilim bu tufan çetin. Demedim mi ey gönül bu gurbet hazin? Ben Yusuf değilim bu kuyu derin...

Tut ki Ali’den miras kaldı sana Zülfikâr, sen de Ali’nin yüreği yoksa Zülfikâr neye yarar?