تفاوت یه مرد با یه پسر بچه تو توجه به جزئیاتِ.

هر روز عین چی دارم گروه مهاجرتی و پرواز به امریکا رو چک می‌کنم و پیاماشونو می‌خونم و کلی ولاگ از آمریکا می‌بینم تو یوتیوب انگار یه ماه دیگه قراره برم. این چه خواسته‌ای بود که افتاده ور دلم آخه.

کانادا که سرده، آلمان هم که یوبس هستش مردمشون، میلان بورینگه ، اسپانیا فقیره ، پرتغال هم که چیزی برای ارائه نداره ، پاریس هم که کثیف و آشغاله ، بارسلونا هم کیف و موبایلت رو میدزدن، استانبول و ترکیه هم که کلاهبرداره. کرج خوبه کرج.

امروز به عنوان بازیگر توی یکی از سریال‌های معروف ترکیه با بازیگرای خیلی معروف که چند روز قراره فیلم‌برداری بشه بازی می‌کنیم. اصلا نمیدونم چی شد یهو خودمو توی اینجا پیدا کردم. واقعا تجربه‌ی خیلی عجیبیه.

خطاب به تمامی چاقالای چند شب اخیر:

کاش امباپه امشب بره گل رافینیا رو تا صبح ببینه یاد بگیره چیپ یعنی چی :)))

دلم برای خیلی چیزا و خیلیا تنگ شده ولی حتی فرصت فکر کردن بهشون رو هم ندارم.

این ریمیکسِ آهنگِ Adele و نمیدونم کی که هی زلیخا زلیخا میگه تو ریلزها حالمو بهم می‌زنه و لامصب اونقدر وایرال شده که تو خیابون و اکثر خارجیا میبینن و بازش میکنن.

واقعا این بشر رو خیلی دوست دارم، نمیدونم چطوری بگم ولی خیلی خیلی زیاد.

نفرت انگیز‌ترین آدما اونایی هستن که بعد یه مدت به یه چس‌ مقامی میرسن و شروع میکنن بولی کردن آدمایی که باهاش هم اکیپ هستن، درحالی که خودشون هیچ گوزی نیستن.

بازم روز پدر شده و تا دو روز از فضای مجازی باید دور بمونیم زخمامون باز نشن.

از کار کردن برای دیگران خسته شدم.

زندگی چه معنی داره وقتی به پهنای صورت نمیتونی بخندی؟

ای من ریدم سردر دانشکده‌ی پزشکی که هذچقدر میخونی تموم نمیشه.

دیگه رسما دارم جمله‌ی “ کار کن کنارش پزشکی هم بخون “ رو انجام میدم.

کیرم سر در زناکده‌یِ رئال مادرید. چقدر کثافت و مادرجنده‌این اخه.

پسر منم جای رودیگر بودم با این همه داوری که به نفعم بود و نبرم تا ناکجاآبادم می‌سوخت عین حیوونا میرفتم وسط زمین.

این که آدما زمانی که بهشون خوش میگذره یادشون نمیوفتی ناراحت کننده‌ست.

یه جوری منزوی شدم که انگار مرده‌ام.

چند ماه میرم میام باز می‌بینم علیرضا جوادی همچنان داره گوه می‌خوره بسه دیگه حیوون بسه.