به نظرم روزی هدررفته محسوب میشه که توش هیچی نخونم. روزهای زیادی رو دارم هدر میدم.

به ناخن‌هام روغن نارگیل زدم.

هروقت میخوام برگردم خونه‌ی خودم بابام همونجوری غصه میخوره که خودم وقتی بچه بودم و مهمون میخواست از خونمون بره میخوردم. دلم میسوزه.

گاهی دلم برای جاهایی که تو خواب دیدم تنگ میشه.

یکی از همسایه‌ها سر یکی دیگه از همسایه‌ها داد میزنه که «ساعت دوازده نصفه شبه. میخوایم بخوابیم». احتمالا همسایه‌ای که سرش داد زده میشه داره سروصدا میکنه ولی من فقط صدای همسایه‌ی دادزننده رو میشنوم و رشته‌ی خوابم پاره میشه.

بهترین ناخن‌کار رشت رو بهم معرفی کنید.

لامپ رو‌ روشن کردم، فیوز پرید، یه چیزی هم احتمالا ترکید و ژیپسوفیلیا‌ها پرتاب شدند به سراسر خونه.

خونه‌ی من فاکداپه؛ و تازه یه روزه که برگشتم.

احساسی که دارم احساس خوبی نیست.

هیچوقت قرار نیست بفهمم کیسه زباله رو باید چه سایزی بگیرم.

«به لباس‌های خالی از تو نگاه میکنم و این فکر به ذهنم میرسه که اگه اینجا بودی و می‌تونستم نگاهت کنم هم همین‌قدر خالی به نظر می‌رسیدی.»

«فقط کودکی وجود دارد و مرگ. و بین آن دو هیچ.»

از هوش مصنوعی یه سوال‌هایی میپرسم که انگار فارسی زبان سوممه.

باید زود بخوابم و به همهٔ چیزهایی که میخوام و نمیتونم به دست بیارم، چیزهایی که بلد نیستم، کارهایی که نمیتونم انجام بدم، ایده‌هایی که ندارم و پول‌هایی که نمیتونم دربیارم فکر نکنم.

دوست نمیخوام، هم‌بازی میخوام.

مامانم از بچگی بهم گفته خواب‌های بدم رو برای آب تعریف کنم؛ ولی من همیشه ترجیح میدم برای خودش تعریف کنم.

یکی از کتاب‌هام نیست و هیچ ایده‌ای ندارم به کی قرض دادمش.

خیلی میترسم. یه جوری که شما هرچیز رندومی رو نام ببرید من احتمالا ازش میترسم.

هرشب این موقع یادم میفته که تو یخچال نارنگی و خرمالو دارم ولی دیگه مسواک زدم.

این روزها حوصله‌ام سر میره.