کجایند جوانان در خون غلتیده؟

هر اتفاقی که بیفتد-چه جنگ، چه مذاکره- جامعه‌ی اندوهگین و خون‌دیده‌ نیاز به یک واقعه‌ی دل‌خنک‌کننده و «آخیش»‌وار دارد.

من بیم خودکشی‌های بی‌شمار دارم اگر جامعه‌ی خشمگینِ غمگین در روزگار ننگینِ پیش‌رو خود را با این وحوشِ الف-صاد هم‌دستِ آغشته‌به‌خون تنها ببیند.

این هم حقه‌ی بعضی از خود_روشنفکرپنداران است که سوال جهت‌دار و توهین‌آمیز به شعور و احساسات افراد مطرح می‌کنند و خشم آن‌ها را برمی‌انگیزانند. ولی وقتی مردم خوب و به‌جا از خجالت‌شان در می‌آیند می‌گویند ما فقط یک سوال پرسیدیم، چرا هیجانی هستید. نخیر ما هیجانی نیستیم شما پوفیوزید.

فارغ از شعارها شجاعت دانشجویان را پس از کشتار دی‌ماه ارج بنهیم. این کنش جسورانه، بسی ستودنی و رشک‌برانگیز است.

چپ فارسی -همه نوعش- باید از این کُری‌های استادیومی بیرون بیاید. اثرگذاری دراین‌شرایط تلاش به حذف یا نفی دیگری نیست. برای آن‌که حرفش نشر -مشتری- پیدا کند نیاز دارد بدون طناب‌کشی و نقاشی دیگری را خط‌خطی‌کردن، تصویر خودش را ترسیم کند. به‌هم‌ریختن بساط دیگری، خودشان را می‌سوزاند.

ساخت اعتبار و اعتماد «خویشتن» از اعتبار‌زدایی دیگری حاصل نمی‌شود. چپ فارسی -نه همه نوعش- باید کاسبی کند؛ کاسبی نه به‌معنای عامش: جنس‌اش را بیاورد برای فروش ‌و ارائه. برندینگ و مارکتینگ توأمان. حالا اما رویکرد پلمبی دارد. از خفه‌‌شدن صدای خودش می‌نالد اما بند کرده به همین رویکرد.

زیدآبادی، گنجی و شمس‌الواعظین؛ اواسط دهه‌ی هشتاد که ما نوجوان بودیم و تازه‌تازه شروع کرده‌بودیم به مجله‌خوانی و روزنامه‌خواندن، از اقطاب روشن‌فکری و آوانگاردی مطبوعات و زمان بودند. حضیض‌شان باورنکردنی است! و شوربختانه عده‌ای قراضه هنوز این‌ها را باور -نه قبول- دارند.

چرا بی‌بی‌سی فارسی در نظر بخشی از مخاطبان منفور است؟ به‌دور از هیجان ‌و تعصب، این مصاحبه مملو از بی‌انصافی و توهین بود. مجری، مجید افشار، نقل‌قول‌های جانب‌دارانه و دست‌بر‌قضا بچه‌گانه‌ای را از شبکه‌ی «اکس» خواند که شهلا شفیق چه‌قدر موقر و متین و سنجیده پاسخ داد.

۱. اقلیت‌گرایی در میان یک جنبش اکثریتی، زمانی که به سانسور، نفی و بی‌اعتبارسازی اراده غالب بیانجامد، نه نشانه دموکراسی‌خواهی بلکه بیانگر نوعی گرایش اقتدارگرایانه است. مسئله «حق اقلیت برای مخالفت» نیست؛ مسئله آنجاست که اقلیت می‌گوید: ما می‌فهمیم و شما نمی‌فهمید!

مگه اتفاقی افتاده که هم‌پیاله‌ها نباید به جون هم بیفتند؟

دانشگاه زمانی خوب بود که بگه «یاحسین میرحسین» یا کمپین کنه با «تَکرار می‌کنم» علی مطهری رو بفرسته مجلس که محمدرضا عارف چهارسال میکروفون‌ش رو روشن نکنه. دانشگاه زمانی خوبه که دانشجوهاش به ری‌شهری رأی بدن که اگه فلانی مُرد، ری‌شهری یک‌کاری بکنه. ری‌شهری هم، ۳ساله مُرده.

هیچ‌گاه در زندگی‌ام «مرگ» را تااین‌حد نزدیک نمی‌دیدم. صدای نفس‌های خس‌خسی‌اش را می‌شنوم.

هر کسی که به هر شکل مردم ایران رو (چه در داخل و چه در خارج) مقصر وقوع جنگ خانمان‌سوز پیش‌رو می‌داند طبیعتا احمق، بی‌وجود و شارلاتان است.

سه نفر از دانشجوهای دانشگاه هنر ایران امروز توسط لباس‌شخصی‌ها دزدیده شده‌اند. یک آدم‌ربایی در روز روشن اتفاق افتاده و خبری از مکان نگه‌داری بچه‌ها نیست. پویان جمیلی سینا غنیمتی کیارش نجف‌زاده

در جنگ ۱۲روزه، تا روز پنجم تهران بودیم. بعد با مادر از شهر خارج شدیم. روز دهم دوباره برگشتیم. شب یازده و دوازده خوف‌انگیزترین شب‌های جنگ بود. این‌مرتبه دهشت و وحشت هرچه‌قدر هم که باشد از تهران نمی‌روم. به‌شرط ویرانگی، دلم می‌خواهد بخشی از آن باشم؛ نه که نباشم و بشنوم و بعد ببینم.

گمان می‌کنم روزهایی در پیش است که هر روزش مملو از بی‌فردایی است.

خاکِ بلندمرتبه‌ام تو استوار بمان. من دخیل‌بسته‌ی توام. دانم که هرچه بشود تو پذیرای من خواهی‌بود. همان‌طور که عزیزان سفرکرده‌ام همین‌حالا در آغوش تو هستند. ای خاک، رویش تو میهنِ من است و برقراری‌ات آمال من و لگد‌مال‌شدنت آلام من. اگر زنده ماندم تا ابد تو را خواهم‌بویید.