Dışarda lapa lapa kar yağıyoooo, ve ben işe gidiyorum. Söyleyeceklerim bu kadar

Doğduğum aya bakar mısınız , ülkeye kar , kış , kıyamet geliyor her yıl

Söylemek istediğim çok şey olmasına rağmen, söyledikten sonra olacaklarla uğraşamayacağım için söyleyecek bir şeyim yokmuş gibi davranıyorum .

Üstümden sanki trenler geçti yine el salladım

Bütün kalp kırıklıklarıma ve sahiplerine kocaman sarılıyorum . Beni büyütüp acımasız birine dönüştüyorlar. Sıra bana da gelmiş oluyor böylece

"Sözlerin, Gözlerin, Ellerin yalnız benim için.."

hayat artık böyle hissettirsin

Ada manzaralı hastanemde gençliğimi çürütüyor bu sistem

“sen şimdi gerdanını maviye, göğsünü bir yelkenliye, gönlünü ilk önüne çıkan yaz seferine bağlamışsındır. vurunca dibine sakız rakısının, biraz da ağlamışsındır...”

Overthing saatim nöbetime denk gelmiştir

Sürekli benim ittirmemle olan şeyleri ansızın yolun ortasında bırakırım

Bu resim gibi hissediyorum

“nedendir bilmem, her zaman direndim. bir şeylerle savaştım. kendimi savundum. sanki içimde başka bir ben vardı. bana "kendini bırakma." diyordu. kendini hiçbir şeye teslim etme...”

“yanımda olmanı istiyorum diyemediğim için bu yağmur içimi ıslatıyor dediğimi nasıl anlamaz? düpedüz sarıl bana dedikten sonra, sarılmanın ne anlamı kalır?”

“yarın ne getirecek bilmiyorum, ama her şeyi doğru yapmış değil, “yaşadım” diyebilecek biri olarak ölmek istiyorum. hayat hata yapmaktan korkmak için çok kısa. korkmuyorum.”

Affedicisin. naziksin. hak etmediklerinde bile naziksin. kusur bulmazsın. kusur görmek için bakmazsın. basit hikayelere güzel anlamlar yüklersin. birini gönlünde büyütüp arşa çıkarırsın. incinsen de caymazsın. rahat bir vicdan diye tutturmuşsun da dünyaya dost kendine düşmansın.

“on üçüncü kattan atlamış, görenler uçak gibiydi diyorlar. ellerini iki yana açmış, kanatlı gibiymiş. düştüğünde parçalanmış bedeninin orta yerinde, giydiği tulumun cebinden bu kara kutu çıkmış. kara kutuya ‘düşüş nedeni’ diye şu notu yazmış: pervaneme kuş girdi, çıkaramadım.”

“ben deniz kızı olmalıyım rango. derinliğe karşı hiç korkum yok ama sığlıklar ödümü patlatıyor.” • dört odalı kalp | anais nin

şebnem ferah'ın “artık karşımdaki insandan çaba bekliyorum, eskidendi o her şeyi sırtladığım günler. Kimseye çiçek bahçesi vaat etmiyorum artık. İsteyen olursa birlikte ekeriz.” dediği yerdeyim… aynen öyle

“içeri kapamak, dışarıda bırakmak, aynı şey.”