【แล้วทำอะไรแปลกๆที่ว่า คืออะไร】 เขาเอ่ยถามแม้ว่าจะไม่ได้ละออพติกส์จากงานก็ตาม

“พวกเด็กสมัยนี้เล่นอะไรกันด้วยเหรอเนี่ย” (น่าจะเรียกพวกนักท่องเที่ยวได้ดี เหอะ) #จะทำความรู้จักกับคนที่มารีทวีต

【.....】 ร่างสีนิลนั่งลงอย่างสงบในจุดที่ห่างไกลจากตัวเมือง เขาเหม่อมองออกไปยังฟ้ากว้าง ไม่รู้ทำไม แต่เขากลับรู้สึก เบื่อหน่ายกับสิ่งที่ทำ ไม่สิ เขาไม่ได้เบื่อหรอก เขาเพียงแค่—

【หากเจ้ากำลังคิดว่ามีความผิดปกติของระบบ】 【ทำใจซะ เพราะมันไม่ใช่】

#จะวาดรูปให้บอทที่มารีทวิต มาทวีตทิ้งไว้ เส้นโง่ะนะพี่ๆ

Dオラ　「THE　FALL」 いつかどこかの世界線で （1/2） ＃OgaDoodle #megop

Dオラ （2/2） ＃OgaDoodle #megop

【มีเรื่องเข้ามาขนาดนี้เชียวเหรอ...】 มองกองดาต้าแพดที่วางอยู่บนโต๊ะทำงาน และอีกส่วนที่มาจากสหายของเขา

【ไม่เป็นไร..งานเจ้ามากพอแล้ว】 【เรื่องนี้ข้าจัดการได้】 ใช่ เพราะมันเป็นสิ่งที่ทำให้เขาไม่ต้องสนใจเสียงที่คอยหลอกหลอนในโปรเซสเซอร์นี่

เหมือนแม่ไม่มีผิด 【ก็ได้คาร์มานัส】 เขายอมละมือจากดาต้าแพดพวกนั้น 【แต่ จัดการแค่ในส่วนของงานเท่านั้น】 【ที่ไม่เกี่ยว ไม่ต้องยุ่ง】

"𝑰𝒇 𝑰 𝒘𝒆𝒓𝒆 𝒕𝒐 𝒂𝒔𝒌 𝒘𝒉𝒂𝒕 𝒊𝒔 𝒕𝒉𝒆 𝒎𝒐𝒔𝒕 𝒊𝒎𝒑𝒐𝒓𝒕𝒂𝒏𝒕 𝒕𝒉𝒊𝒏𝒈 𝒊𝒏 𝒕𝒉𝒊𝒔 𝒘𝒐𝒓𝒍𝒅, 𝑰 𝒘𝒐𝒖𝒍𝒅 𝒂𝒏𝒔𝒘𝒆𝒓 𝒘𝒊𝒕𝒉𝒐𝒖𝒕 𝒕𝒉𝒊𝒏𝒌𝒊𝒏𝒈 𝒕𝒐𝒐 𝒎𝒖𝒄𝒉. 𝑰𝒕'𝒔 𝒌𝒏𝒐𝒘𝒍𝒆𝒅𝒈𝒆."

【...รู้สึกเหมือนมีใครนินทา】 เขาเฉยเมยต่อความคิดไร้สาระที่ผุดขึ้น ก่อนจะดูดาต้าแพดตรงหน้าต่อ เจ้านี่ ไร้สามัญสำนึก ผิดถูกไม่สนใจ ใช้ตัวเองเป็นที่ตั้ง 【สมควรโดนกำจัด...】 【แล้วซาวด์เลเซอร์ไปไหน?】

【ไอ้พวกตัวจิ๋วมาจากไหน...?】

【ทั้งดาว...】

【..เนเมซืส】 【นายตำรวจประจำเคออน แล้ว เจ้าเป็นใคร】 เขาหยิบเจ้าตัวจิ๋วขึ้นมาอยู่บนมือแล้วมอง

【เพื่อนเหรอ? ป่าว】 【ข้าเป็นน้องชายเขา...ในนาม】 【ในความจริงคือถูกสร้างขึ้นโดยใช้เขาเป็นต้นแบบ เพื่อมาประจำการที่เมืองนี้】 ถ้าหากออพติมัสให้การรับรองแล้ว งั้นก็คงไม่ต้องระแวงอะไรพวกตัวจิ๋วนี่ 【ว่าแต่ ผู้กองเหรอ งั้นก็ทหารสินะ】

【ไปอีกแล้วเหรอ...】 เขามองรายงานผู้ออฟไลน์ในการปฏิบัติหน้าที่ที่ผ่านมา เมคที่เคยทำงานร่วมกับเขาทั้งหมด ได้จากไปหมดแล้ว 【ไปพบกับไพรมัสเถอะ】