این روزها سعی کنید تنها نمونید و با هم در ارتباط باشید. حتی اگر شده در سکوت ولی در کنار هم باشید. چیزی بیش از حضور و ارتباطی انسانی، برای روانی زخمی و فرسوده، امنیت و التیام بخش نیست.

عدد... آنجا که میفهمی <کلمات> صرفا اختراعی ناقص از بشر است و ماهیتا فاقد معنا...

بعید می‌دانم یک بزرگسالِ سالم وقتی با کسی روبه‌رو می‌شود که تازه از تروما برگشته، اولین واکنشش بازخواست و توبیخ باشد. فراموش نکنیم اغلب ما همین حالا در وضعیتی تروماتیک زندگی می‌کنیم؛ بنابراین چسبیدن به یقه‌ی عملکردهای هم نه انسانی‌ست، نه اصولی.

«فشار برای نرمال بودن در موقعیتی که نرمال نیست، می‌تواند خودش آسیب‌زا باشد. گاهی سالم‌ترین واکنش، ناتوان بودن است.» - دونالد وینیکات

بخشی از بدبختی ملت ما هم در همینه، که ملت جای اثرگذاری توسط تخصص‌های خود، به توهم همه چیزدانی روی آوردن و نتیجه چیزی جز سردرگمیِ جمعی نخواهد شد. کاش یاد میگرفتیم انسجام یک مجموعه یعنی هماهنگی در عملکردِ تعریف شده‌ی هر عضو بطور مجزا.

«تفکر دیکتاتوری» لباس خاصی نمی‌پوشه؛ به هیچ جناحی هم محدود نیست. هرجا رخنه کنه، مخربه و مانع عاقبت‌به‌خیری. اگر مدافع جناحی هستیم، اولویت باید در جهت تحقق هدفی جمعی، تفکری باشه که منعطف، سالم، و منجر به اتحاد بشه.

آنچنان سوخته این خاکِ بلاکش که دگر انتظار مددی از کرم باران نیست #هوشنگ_ابتهاج

این روزها، چه در اتاق درمان و چه بیرون از آن، چیزی که بیش از همه توی چشم می‌زند: آدم‌ها نه‌تنها از خودمراقبتی غافل‌اند، بلکه بابتش احساس گناه هم می‌کنند و گویی باید عذرخواه هم باشند! از شما می‌پرسم: یک سربازِ مجروح، اگر قبل از مداوا به میدان بازگردد، مؤثر خواهد بود یا دست‌وپاگیر؟

گاهی چنان دراین شبِ تب کرده ی عبوس پای زمان به قیر فرو می رود که مَرد اندیشه می کند: شب را گذار نیست! امابه چشم های تو ای چشمه ی امید شب پایدار نیست! #هوشنگ_ابتهاج

از دفعاتی که شاهد این واقعیت بودم «قطع ارتباط شکلی از خشونت است»: بعداز روزها بی‌خبریِ مطلق، تماس را که اکسپت کردم و تصویر بالا آمد، اولین چیزی که دیدم چشمانی بود ملتهب و بغضی که تلاش می‌کرد پیشی نگیرد، اما در همان اولین جمله، ترکید: "چقدر خوشحالم می‌بینمتون…خوشحالم که سالمید"

وقتی از فردی خطاهایی در این حد فاحش سر میزند نشانه از فروپاشی روانی و درونی‌ست، آنجا که عقلانیتش عملا مختل و دیگر قادر نیست حتی تبعات جبران ناپذیرِ بدیهی را ارزیابی کند... حال این را تعمیم دهید به اجتماعی که هم عقیده هستند... *کلمات از توصیف شما شرم دارند...

با تحت فشار قرار دادنِ دیگران برای همرنگ اکثریت بودن، تولیدِ ریاکار نکنیم. چرا که این روال سال‌هاست برامون آشناست و مورد نقدمون بوده، پس بهتره ازش درس بگیریم...

خشونت، تلاش ناآگاهانه‌ی انسان ناتوان است برای احساس قدرت. • اریک فروم

آلبر کامو یک سال بعد از سرکوب خونین قیام مردم مجارستان، در پیامی به نشست نویسندگان مجار در لندن نوشت: رژیم‌های توتالیتر متحدانی بهتر از فراموشی و خستگی ندارند پس دستور کار ما بدیهی است: "حافظه و پایداری" - آلبر کامو

🖤

من معتقد نیستم که پرسیدن، بیماری باشد. اطاعت کورکورانه بدون هیچ پرسشی، بیماری‌ست. •اسپینوزا

آنچه یک ملت نمی‌تواند درباره‌اش بیندیشد، آن را زندگی می‌کند، در بدن‌ها، در رابطه‌ها، در تکرارها. •کریستفر بولاس

معرفی کتاب برای افرادی که عزیزی را به هر شیوه‌ای از دست داده‌اند.