مستی امشب به نام سیاوش قمیشی بود. ممنونم آقا… خیلی خوش گذشت!

با لحنی که علیرضا عصار می‌گه «همه‌ی وجودم امشب عشقه» خلع سلاح می‌شم!

امروز خیلی سرکار شلوغ بودم، نفهمیدم کی مرده، کی گم شده، دلار چنده، طلا چی شد؟ فقط فهمیدم ساعت بابک زنجانی خیلی خوشگله.

با چنان ذوقی داشتم توضیحات یکی از عطرهای تام فورد رو گوش می‌دادم که تو گویی قراره مال من باشه اما واقعیت این نیست! من کارمندم؛ نمی‌تونم برم عطر ۴۳ میلیونی بخرم…

طفلی آدم‌های معروف! تو دوره زمونه‌ی فضای مجازی و بروز تکنولوژی، زندگی کردنِ اینجور افراد خیلی سخت‌تر شده. قبلاً اگه هایده محبوب بود، دیگه بود که بود که بود اما الآن ممکنه امروز خواستنی باشی، فردا نه! تضمینی برای اعتبارت نیست.

صمیمیت جمله‌ی «چایی بریزم؟» رو دوست دارم. یعنی طرف مقابل غریبه نیست که مثل مهمون، به عادت و‌ وظیفه براش چایی بریزی؛ آشنای نزدیک و رفیق صحبت‌های طولانیه!

ولی ماه من هیچ‌وقت رو نمی‌گیره…

جواب این آزمایش هم بیاد، دیگه فقط سلامتی، سلامتی، سلامتی🍻چیزه، ببخشید! دیگه فقط سلامتی، سلامتی، سلامتی🥦

کاش رفیقی، آشنایی، کس و کاری بین عوامل «گارنت» داشتم دعوتم می‌کرد اپیزود چهارم روایت شب!

پس حالا که اینطوره، به قول آقای نامجو: گرجستانم را پس بده!

امروز با بغض از خواب بیدار شدم و روحیه‌ام خیلی زنانه‌ و ظریف و شکننده‌ست. فکر کنم باید تا شب چند قسمت مردان آهنین ببینم!

هم موندن شهامت می‌خواد هم رفتن. اگه می‌خوای بمونی با همه‌ی قلبت بمون اگه هم می‌خوای بری با تمام وجودت برو. یه روزی موندن‌ها و رفتن‌های نصفه نیمه به اندازه‌ی ظرف‌های نشسته‌ی توی سینک، تابلوی کجِ روی دیوار، آیفون تصویری خراب هم تو زندگیته هم اذیتت می‌کنه.

چند ثانیه از شعر من با صدای میلاد باقری که به زودی در آلبوم «هم‌خلوت» منتشر می‌شه.

فردا همکاری جدید من و میلاد باقری به اسم «شعر تنَت» هم‌زمان با رونمایی از آلبوم «هم‌خلوت» منتشر می‌شه. این شعر از تمام قلب من بیرون اومده و امیدوارم بتونه غمِ شب‌های بلند عاشقان رو کوتاه‌تر کنه.

جدال با جهل، سرانجام جانِ عزیزش رو گرفت…

با هر کی حرف می‌زنی یه کوه غم رو شونه‌هاشه که پشتش رو‌ خم کرده؛ سهم ما همیشه خون بود و دوری و ترس… خوشی بدو، ما بدو!

من همیشه روشن‌بین و خوش‌باور بودم تو زندگی؛ سختی اومده و رفته اما من تاب آوردم. چه بلایی سر امیدوارانی شبیه من آوردن که تاریکی از ته قلب شعله می‌کشه تو وجودمون؟ سیاهی باشه عاقبت هر کسی که دست به گلوی ما گذاشت و نفس ما رو گرفت…

خوب نیستم. با تلاشی که الان برای ادامه زندگی میکنم می توانستم اهرام مصر را بسازم. از نامه کافکا به فلیسه

زندگی، ادامه دادن به رنجِ تولده… سخته. باید زور زد. باید فشار آورد و پاره کرد. چاره نداریم وگرنه تا آخرین روزی که نفس می‌کشیم، با همین غم، توی همین تاریکی زنده به گور می‌شیم!