รู้สึกเหมือนไม่ได้อยากมานั่งคุยเรื่องเพลงต่างๆกับเธออีกต่อไปแล้ว ได้วงโปรดตัวเองคืนจริงๆละมั้ง

เพิ่งรู้ว่านิรันดร์กาลมันสั้นแค่นี้เอง

ยูตะมาไทยจะโกรธไหมถ้ารู้ว่าทาโกะยากิไม่ใช่ไส้ปลาหมึก

พอได้ยินชื่อนั้นแล้วเกิดอ่อนไหวขึ้นมาเลย บัดซบจริง

ความคิดตอนกลางคืนนี่ดิ่งดีจัง ซับซ้อนแต่ซื่อตรงจนปวดใจ

ที่ประเทศไทยกำลังจะมีตายิ้ม ฮือㅠㅠ

สาเหตุการเสียชีวิต : เจอกันครับ

ในหัวกูตอนนี้ : เจอกันครับ

ถ้าขากลับพี่แจมินพิมพ์ว่า “กลับแล้วนะคะ” กูแดกหญ้าเรย

อยากนั่งมองตอนเธอพูด ไม่ว่าเธอเล่าเรื่องอะไรก็จะตั้งใจฟัง

คนเมื่อรักแล้ว มักพูดมาก

เหนื่อยเดาใจใคร เดาไปก็ไม่มีเฉลย

รำคาญหมดแหละถ้ามึงไม่ได้สำคัญอะไรกับชีวิต

ไปเป็นฉบับปรับปรุงของคนอื่น ㅠㅡㅜ

แล้วกูต้องโตแค่ไหนเหรอถึงจะไม่เสียใจกับเรื่องเดิมๆอีกแล้วอะ

ไม่ใช่รักไม่เป็น แค่ไม่ใช้รักมั่วซั่ว

คนดีๆเข้ามาในชีวิตกูเยอะจัง หรือจริงๆคนเหี้ยแบบกูเสร่อเข้าไปอยู่ในชีวิตเขาหรอ เออ ก็ได้

การไม่ต้องรอแชทใครมันดีจริงๆ แต่เหงา

หลังตีสองของกูมันไม่ควรคิดถึงใครอีกแล้ว