کارآفرینان، که ستون‌های تولید و اشتغال کشورند، دیگر توانی برای ادامه این نبرد نابرابر ندارند؛ و تلخ‌تر آن‌که شرمسار پاسخگویی به نیروهای انسانی شریف و متعهدی هستند که سال‌ها دوشادوش آنان کار کرده‌اند و امروز نگران فردای خود هستند.

برای جوانانی که تازه کسب‌وکار خود را راه انداخته‌اند، این شرایط فقط «سخت» نیست؛ خطرناک است - مهاجرت خاموش نه فقط مهاجرت فیزیکی، بلکه مهاجرت سرمایه، ایده و انگیزه است و بزرگ‌ترین خطر این است که نسل جوان یاد بگیرد «بقا مهم‌تر از ساختن است»

کاش میدان تصمیم‌گیری اقتصادی به جوانان باانگیزه، باسواد، باتجربه و کارآفرین سپرده می‌شد؛ نسلی که می‌توانست با نگاه نو و مسئولانه، در اصلاح ساختار اقتصاد و مهار فساد در نظام بانکداری و بانک مرکزی ایران نقشی مؤثر ایفا کند.

هنوز کورسوهای کم‌جانی از تمدن باقی مانده، در این کشتارگاهِ وحشیانه‌ای که زمانی به آن انسانیت می‌گفتند.

امید یکی از آن چیزهایی‌ست که وقتی تمام می‌شود تازه عادتش شروع می‌شود.

جنون آمیزترین دادخواهی، خفگی بود، الگوریتم، پوتین های نگهبانان جنون

عامدانه خاموشی زدند و ما شدیم حاملان بی جان خبر، در برابر چنین جهانی تو آغوشت را باز بگذار که شاید تنی خالی، از تحمیل سکوت فرار کرده باشد…

در علم پزشکی، کمای سی‌روزه دیگر گذرا نیست. بدن زنده است، اما مغز در وضعیت خطر قرار دارد؛ ما زنده‌ایم، در خاموشی عمیق، امیدواریم، اما آیا برای زندگیِ معمولی سالم خواهیم بود؟ کمای طولانی می‌تواند انسان را از آنچه بوده بازنگرداند. و ما سی روز است که در کما به سر می‌بریم…

اگر روزی این نامه به دستت رسید، بدان که ما در دل آن همه آشوب، برای اینکه انسان بمانیم، ایستادیم… و تنها کاری که از دستمان برمی‌آمد این بود که اجازه ندهیم تاریکی، آخرین بخش‌های وجودمان را هم خاموش کند.

روزی که مغزها امیدشان را در چمدان گذاشتند و گذشتند از عشق و خانواده و عزیزانشان، از مرز فرودگاه با چشمانی اشک آلود رفتند… تا خروشیدند امروز که جهان بی عدالت نماند.

انسان، حتی در محصورترین جغرافیا، راهی برای تصورِ «آن‌سوی دیوار» پیدا می‌کند. دیوار، سال‌ها در ذهن‌ها فرومی‌ریزد، و در یک شب فقط صدای افتادنش به گوش می‌رسد؛ آن شب همه‌چیز در تاریکی جابه‌جا می‌شود. مردمان شهر می‌خوابند و با جهانی دیگر بیدار می‌شوند.

آن لحظه‌ها در زمان گم نمی‌شوند… مثل اشک در باران سیاه و ما میبینیم روزی دوباره نور را که تاریکی بر سرزمین پارس نخواهد ماند.

فقط در ۱۲ روز جنگ و تعطیلی در ایران: • حدود ۶۰۰ هزار نفر بیکار شدند • حدود ۱۲۰ هزار کسب‌وکار تعطیل یا آسیب‌دیده‌اند • بیش از ۱۵۰ هزار میلیارد تومان خسارت به کسب‌وکار ها وارد شده جبران فقط ۱۲ روز آسیب کسب‌وکارها حتی با جذب سرمایه خارجی و رفع تحریم‌ها، حداقل ۵ سال زمان می‌برد

در ۱۲ روز جنگ و تعطیلی در ایران، حدود ۸ میلیون نفر درآمدشان قطع شده و اکثر کسب‌وکارها توانایی پرداخت حقوق و عیدی کارکنان خود را ندارند. خسارت مستقیم شامل حقوق و عیدی حدود ۲۴۰ هزار میلیارد تومان برآورد شده. این فقط فشار ۱۲ روز بوده و تصویر واقعی آسیب به کارگران بسیار گسترده‌تر است

تاوان، بمباران و لرزیدن شیشه ها و هجوم پهپاد هاست.. انسان هنوز آن‌قدر انسان نشده که جنگ را پشت سر بگذارد. در نهایت، زیر آسمانی که دود گرفته، تنها یک پرسش می‌ماند در ذهن من؛ آیا روزی می‌رسد که تاریخ طرف ما بایستد؟

شاید ما تماشاگران آمدن بهار زیر آتش بودیم؛ اما چه سود از شکفتنِ بهار وقتی قلب‌ها هنوز در زمستانِ گلوله می‌تپند… و امروز تو باز با نگاهت درونم را هم به جنگ سوق دادی…

و ما آنقدر صبر میکنیم تا در همین خاک، گل بکاریم؛ تا با بوی شکوفه ها، بهار را جشن بگیریم…

در شرایط جنگ، درآمد کسب‌وکارها افت کرده یا کامل قطع شده اما تعهدات مالی ثابت مانده اند در شرایط فعلی قراردادها همچنان در شرایط عادی اجرا می‌شوند، در حالی که واقعیت اقتصاد تغییر کرده است خطر جدی کسب‌وکارهارا تهدید‌ میکند و امید است با همراهی و انعطاف بقای کسب‌وکارهای نوپا حفظ شود

شاید با بغضی که گلویم را خفه کرده، امروز ایرانم را بیشتر از حتی جانم دوست دارم…