اینهمه ساله دلم ازین دوربینا که عکس چاپ میکنه میخواست و نخریدم،ای کودک درون طفلکی من/

غم‌انگیزه ولی میگه: "زخم تبرت مانده، ولی جای شکایت شادم که نگه داشته‌ام از تو نشانه /

نوشته بود: جهانِ ساکتِ خلوت ،خسته‌ات نکرده‌است؟ نوشتم: پناه ببر از ازدحام بیهودهٔ صداها، به آن صدای گرمِ مهربان که نام کوچکت را به شعر مبدل می‌کند، حتی اگر هرگز صدایت نکرده‌ باشد...

دو روزه دارم از درد به خودم میپیچم…هر چی مسکن میخورم هم انگار نه انگار

قلبم قشنگ پتانسیل اینو داره که عملکرد مغزمو در حد یه گاو بیاره پایین/

امروز روز مهمیه

۲۷ ساله که دارم پریود میشم ولی هنوز یاد نگرفتم وقتی فکرایی مث اینکه من چقدر بدردنخورم ، این زندگی دیگه چه گوهیه،چقدر بدبختم،چقدر زشتم، اصلا واسه چی زنده ام، به سراغم میاد یعنی ظرف چند روز آینده قراره پریود بشم… :|

خب ریدم توش /

من هر وقت شعرای اخوان ثالث رو میخونم یاد سینا میفتم هر وقت معین گوش میدم یاد سوگل میفتم هر وقت گربه میبینم یاد اسماعیل میفتم هر وقت حافظ میخونم یاد هدی میفتم هر وقت شجریان میشنوم یاد محسن میفتم هر وقت شکلات تلخ میخورم یاد مامانم میفتم

من خیلی احساساتیم:( و خیلی بلد نیستم احساساتمو بگم:(

یه بغل می‌خواستم. کشدار و طولانی، در سکوت. با خستگی، اما نه بخاطر خستگی. یه بغل که انقباضِ رگ‌هات‌ از جریان خون رو حس کنی. چسبید…

لعنت به روز اول پریود،واقعا دلم بغل میخواد./

هر جور حساب میکنم باید امروز که بلیط خریدم خوشحال باشم ولی دارم از استرس میمیرم

هر وقت امید از دلم پر می‌‌کشد و ناامیدی پاورچین پاورچین میان شب‌هایم خانه می‌کند یاد جمله‌ا‌‌ی از پابلو پیکاسو میافتم و تمام شب در رویاهایم بیدار می‌مانم… « هر آنچه قابل تصور کردن باشد، واقعی است.»

چالش‌ها و پستی بلندی‌ها،زندگی رو جذاب می‌کنه، و در کنارش غلبه به اونها به زندگی معنا میده/

هر چی میگذره بیشتر تنهاییمو حس میکنم،این بده/

این روزها از زندگی با مردم، از حرف زدن، عاجزم. کاملاً در خود فرو رفته‌ام، به خودم فکر می‌کنم... چیزی ندارم به کسی بگویم هرگز، به هیچ کس…

من بسیار آدمِ حالا بیا بغلم باهم درستش میکنیمی هستم/

از دلایل کوچیک برای زنده موندن: نوازش کردن پوست دست،حلقه کردن دست دور کمر تو شلوغی خیابون،مرتب کردن لباسای تو تن،نگاههای اطمینان بخش،بازی با انگشتای دست