ولی این حجم از بلاتکلیفی مناسب این سن نبود.

روزهایی رو سپری میکنیم که هرگز فکر نمیکردیم این سن قراره این شکلی بگذره.

خودم و دانشگاهم و کارم و زندگیم همه باهم رو هواییم، این بالا هوا عالیه.

دلم یه نسخه زندگی پرمیوم میخواد نه اینو.

پارسال این موقع من چهار پنج سال جوون تر بودم.

اگه قرار باشه انتخاب کنم، قطعاً سختی کشیدن برای تلگرام رو ترجیح می‌دم به اینکه بخوام به بله و روبیکا عادت کنم.

کاش میشد یجا قرار بزاریم دسته جمعی گریه کنیم :)

اون بچه‌ای که هر جمعه خوش و خرم گاتینگا و پاتینگا می‌دید فکرش هم نمی‌کرد تو این سن کمرش از این تجربه‌ی زیستی، دولا بشه.

بشر داره میره پشت ماه ما داریم برمی‌گردیم پشت کوه.

«و امیدوارم روزی که رنجمان به پایان رسید، ما هنوز ادامه داشته باشیم.»

اگر بخواهم امسال را در يک جمله توصيف كنم، می گويم: هر آنچه انتظارش را نداشتم رخ داد.

آدم هاى اين روزها افسرده نيستند، در واقع آينده ندارند. و ذهن بدون تصور آينده، وارد سوگ می شود.

ميدونيد تنها خوبى اين روزها چى بود؟ اينكه تمام دوستان و نزديكان و همه و‌ همه رو به صورت فشرده شناختيد! ديگه کسی بعدا نميتونه بياد دهنشو باز كنه از شرف و انسانيت و رفاقت حرف بزنه.

گاهی بی آنکه بفهمی در طول زمان آدم دیگری میشوی، بیشتر سکوت میکنی و کمتر میرنجی.

تو چهل و اندی روز، چهل و اندی سال پیرتر شدیم.

هنوز فرصت نکردم زندگی کنم، تا الان فقط دوام آوردم.

یه جوری هیچ صحبتی از وصل شدن اینترنت نیست که انگار کلا همینه که هست!

زیرساختی که هیچوقت برنمی‌گرده و درست نمیشه مغز و روان ماست

در سنی که باید از جوانی لذت ببریم، از غم پنهان وجودمان تا مغز استخوان سوختیم...