“คงงั้นละมั้ง..” เขายังคงจ้วงเค้กตรงหน้าเข้าปากก่อนจะจิบชาตาม “ธอร์มิเคยมาเยี่ยมเจ้ารึ?”

เขาพยักหน้ารับรู้ เพราะเขาเองในตอนนี้ก็ไม่ได้สุงสิงติดต่อกับคนพวกนั้นแล้วเหมือนกัน มีแค่เพียงนานๆครั้ง “คงเหงาน่าดู..” เขาพึมพำเบาๆ

“คงเป็นเด็กที่ใฝ่รู้น่าดู” “หรือไม่นางก็คงได้บิดาที่ดีละมั้ง..” ช่างต่างกับเขาในวัยเยาว์เหลือเกิน

“ข้าเข้าใจนะ..เข้าใจดี..” “ถึงใครจะมองไม่ดียังไงแต่อย่างน้อยนางก็มีเจ้า แลตอนนี้เจ้าก็มีนาง”

“เป็นอะไร เด็กน้อย”

“เจออะไรมาละนั่น”

“มีเรื่องให้คิดแต่คิดไม่ออก? เจ้านี่ย้อนแย้งนะ”

“แบบนั้นเองสินะ..” พยักหน้าเข้าใจ “พวกมนุษย์นี่เจ้าใจยากเสียจริง”

“เฮ้..อะไรล่ะนั่น”

“แล้วทำไมเจ้าก้อนขนอะไรนั่นแต่งตัวเหมือนข้า?”

“ไม่เห็นจะเหมือนตรงไหน”

“ก็เจ้าพี่โง่นั่นชอบยียวนกวนประสาทก่อนเอง ช่วยไม่ได้ละนะ”

“ข้าไม่ได้เอาแต่ใจ” “เขาเรียกว่ารู้ว่าตนต้องการอะไร มีแต่พี่โง่นั่นที่ไม่รู้”

“นั่นเรียกเข้าข้าง หึ”

“มิได้ช่วยให้ดูดีหรือฟังขึ้นซักนิด”

กรอกตาไปมาเพราะรู้ว่ามันไม่เนียน “เอาเถอะ..ชาอะไรละ?”

“ถ้ามันง่ายขนาดนั้นก็ดีน่ะสิ”

22:22

“ข้ามีติดไว้อยู่แล้ว..ทำไม?”