Olmayana takılıp, olanı da kaybetme.

Bu yol uzaktır, menzili çoktur; geçiti yoktur, derin sular var.

Üzülme! Şüphesiz Allah bizimle beraberdir…

Diken üstü yürür sabır ehli, Her gam içre gizlidir bir tebli. Ağlamadan gül açmaz gönül bağı, Vuslat sabır ister, aşk ise belli.

Geç, hiçten iyidir.

Seninle geçense vakit sayılmaz zamandan, Bir bakışın yeter, dinlenir yorgun cihan.

Mecnunum, Leylâ’mı gördüm; Bir kerece baktı, geçti. Ne sordum, ne de söyledi; Kaşlarını yıktı, geçti.

Bir rüyaydı belki, kalbimle gördüm seni, Bir bakışta susturdu bin yıllık özlemi, Uyandım, kalbimde hâlâ gözlerinin demi, Gerçekten öteydi, sustu dilim, konuştu içim.

Gözümle bakmadım, çünkü sen özdesin. Gönlümü açamadım ki, nereden bilesin?

“Oluyormuş gibi olmasın, yeter.”

Basit bir insana değer verirsen seni ezer. Çünkü kendini vazgeçilmez sanır. Kişilikli bir insana değer verirsen, o değer gördükçe seni yüceltir. Çünkü seninle değerli olduğunu bilir.

Manzara ne kadar güzel olursa olsun, canını acıtan pencereyi kapat.

Yüzde ısrar etme, doksan da olur. İnsan dediğinde noksan da olur. Sakın büyüklenme, elde neler var? “Bir ben varım” deme, yoksan da olur!

“Neye emek verirsen karşılığını alırsın, insan hariç.”

“Bütün duyguları anlatmaya yetecek kadar kelime yoktur; gerek de yoktur.”

Dayanamadığım bir şey varsa o da şu belirsizlik.

“Belki de her şeyi kabullenip, hayatı akışına bırakmak lazım. Zorlamak güzel değildir ve zorla olan hiçbir şey de güzel değildir.”

“Kıyısından dönülen her şey hayırlı olandı üzse de kırsa da hepsi imtihan…”

Bu cümlede kendini bulanlar: Yengeç, Balık, Boğa ve Başak.

“Pencereyi açan benken, ortalığı dağıtan rüzgarı nasıl suçlayabilirim ki?”