yüzleşmek, kimileri için kurtuluş kimileri için ise hiç karşılaşmak istemedikleri bir düşmana benziyor. ben yüzleşip affetmek istiyorum. kelimelerimi içimde tutarak yaşamak bana göre değil. neden bilmiyorum ama içimdeki cerahati yalnızca yüzleşerek atabileceğime inanıyorum.

yılanı koynunda beslersen, ihaneti kader zannedersin

birbirimizde nasibimiz olsaydı beraber yiyecek ekmeğimiz, içecek kahvemiz olurdu. uzun uzun edeceğimiz sohbetler olurdu. ama demek ki nasibimiz yokmuş. bazılarıyla yola beraber çıkarsınız ama tamamlamak nasip olmaz. elin, yolun, izin kesilir o insandan. hayırlısı da belki budur.

bazı insanlara hayatımıza girip çıktıkları ve bizde bu denli köklü bir değişime vesile oldukları için teşekkür edesim geliyor. sen beni böyle yaralamasaydın asla bugünkü "ben" olamayacaktım. bir kalp kırıklığı, nelere vesile oldu. şer gibi gözüken o yara, hayrın ta kendisi oldu.

canımın yongası diye seslenmeyi çok seviyorum.

“her şeyimle yazgılıyım sana, ta öteden beri.” rainer maria rilke, dokuzuncu ağıt.

hüzün bir duraktır; uğranır ve devam edilir. eğer kalbine "üzülme mühleti" tanımazsan, o hüzün bir süre sonra ikamete dönüşür. kalbi eğip büken her mesele için bir bitiş çizgisi şart. "bu kadar üzüleceğim, yeter" diyebilmeli insan. zira sınırı çizilmeyen her acı, sahibini yutar.

nasıl da bazı şeyler kalbimizde yaprak kımıldatmayacak dinginliğe evriliyor. ortalık toz duman olmuştu ama şimdi her şey dindi. insan sanıyor ki, ömür boyunca aynı hâl üzere kalacağım. ama geçiyor. illaki geçiyor hem de öyle bir geçiyor ki, insanın kendisi bile şaşakalıyor.

“Bak bana tekrar aynı şeyleri yaşatma” demiştim, “Söz yaşamayacaksın” dedin. Aynı şeyleri değil fazlasını yaşadım. Sesini duyunca titreyen kalbim şahittir ki sen bana çok haksızlık ettin.

Tartışmalarımız olacak, bazen birbirimizi kıracağız. Hatta belki en olmadık anlarda sarsılacağız. Ama her fırtına dindiğinde, her kargaşa sonlandığında; gözlerim yine senin gözlerini arayacak, kalbim sadece seninle sakinleşecek. Çünkü bizim hikayemiz kolay olandan ibaret değil,

senin için o defteri kapatıp rafa kaldırmak en esaslı gaye iken, muhatabının elinde bir sürü yarım defterle ve sonu gelmemiş cümlelerle dolaşması. bir türlü son noktayı koyacak hamleyi yapmaması... bazıları için yarım bırakmak, o sarsıcı gerçekle —kopuşla— yüzleşmekten kaçmanın

Bari bayram mesajı atsaydın Kerbelada mıyız aq

İnsanın kendi içindeki o sükuneti keşfetmesi.. sanki yıllar süren bir gurbetten eve dönüşü gibi... bu uzaklık hali.. en büyük özgürlük duygusu aslında..

14 asır önce söylenmiş en güçlü psikanalitik manifesto : İnsanlara, açığa vurdukları hâlleriyle muamele edin. Kalplerinde kalanların muhatabı Allah'tır. Hz. Ömer (ra)

Her yara, yeni bir şey öğretiyor insana. Ayakta kalmasını öğrenmiş insanlar için. Kaybetmek büyük bir mesele değil.

SONUNDA YAPTIM

birini hayatında tutmak için kendi sınırlarını her esnettiğinde, muhatabına seni kırmanın bir bedeli olmadığının mesajını veriyorsun. sen "kaybetmeyeyim" diye sustukça, onlar "nasılsa gitmez" diye daha çok vuruyor. insanın hoş görüsünden yara alması da böyle bir şey oluyor.

Bana o kadar kötülüğü dokunmasına rağmen ben hala dünyada kötülüğün var olduğuna dair kendimi ikna edemiyorum.kendime; yaptıysa bilerek isteyerek bilinçlilikle yapmadı diyorum.onun benim kalbimi bile isteye kırdığını,kırabileceğini ona bir türlü konduramıyorum. Ah kalbim...