نگرانی دانشجوی ایرانی پس از فرمان اجرایی ترامپ و ناممکن شدن ادامه تحصیل در آمریکا به مثابه برباد رفتن آینده، عمیقاً برایم دردناک است. چه آنکه فراتر از مشکلات اقتصادی و اجتماعی، به طور خاص در علوم انسانی مدیریت سیاست‌زده و عدم جدیت در انضباط علمی، عامل اصلی فرار مغزهاست.

جهان مدرن غربی، قرون وسطی را عصر محاکمه و کشتار دانشمندان توصیف می‌کرد و مدرنیته را پایانی بر این تحجر عصر تاریکی می‌دانست. اسراییل در مقام رژیمی مورد حمایت تمام دولت‌های مدرن غربی، در بازه‌ای دوازده روزه با کشتار وسیع دانشمندان ایرانی، تمام این هویت ساختگی را برباد داد.

تأکید بر تفکیک میان قربانیان نظامی از غیرنظامی و تلاش برای انکار حوادثی چون انفجار میدان تجریش، بخشی از پروژه «ابتذال شر» صهیونیستی است. تدلیسی شرورانه برای عادی‌سازی تجاوز و کشتار نزد عموم مردم؛ تجاوزی که در فقدان مقابله نظامی، دامن تمامی ساکنان این پهنه را خواهد گرفت.

حمله به شاه‌لوله آب #میدان_قدس در نخستین روزهای جنگ، آزمونی برای سنجش تاب‌آوری در برابر لطمات مستقیم جنگ بود که در صورت اقبال مردم و شکل‌گیری ناآرامی، با حمله به سایر اهداف غیرنظامی تداوم می‌یافت. پس از شکست طرح اولیه، راهبرد جایگزین، انکار اصل حمله از مسیر بمباران رسانه‌ای است.

وضعیت امروز مصر، عراق، سوریه و لیبی یک آزمایشگاه تاریخی مناسب برای فهم رویای آمریکایی برای غرب آسیا و آینده ایران در فقدان مقاومت است. کشورهایی گرفتار فروپاشی اجتماعی، تنگنای اقتصادی، فقدان قوه نظامی بازدارنده و بی‌بهره از استقلال سیاسی، به رغم تسلیم بی‌قید و شرط در برابر آمریکا.

نباید فراموش کرد که اسراییل به بهانه نابودی توانمندی غنی‌سازی ایران تهاجم را آغاز کرد، ولی در طی جنگ ۱۲ روزه جز حمله‌ای محدود به تأسیسات نطنز، بر کشتار وسیع شهروندان نظامی و غیرنظامی و حمله به زیرساخت‌ها متمرکز بود و این نشانه‌ای است آشکار بر آنکه هدف تهاجم، تمامیت ایران است.

در بیست سال اخیر بر سر حق قانونی مردم ایران در بهره‌مندی از فناوری هسته‌ای مذاکره و در مواقفی (توافق سعدآباد، برجام) برای پرهیز از درگیری نظامی، از این حق صریح قانونی عقب‌نشینی شده است. اکنون و پس از شکست مداخله نظامی، بازگشت به میز مذاکره در همان چهارچوب پیشین، تأمل‌برانگیز است.

دوگانه مجعول «جنگ» یا «صلح» برای توصیف وضعیت فعلی، مغالطه‌آمیز است. وضعیت فعلی را باید در دوگانه «تعامل عزت‌آفرین متکی بر مقاومت بازدارنده با تمامی جهان» یا «مذاکره از پیش‌شکست‌خورده برآمده از موضع تسلیم و ضعف» دانست.

وضعیت امروز سوریه، تحقق رویای آمریکایی برای غرب آسیاست: فاقد بازدارندگی نظامی، غرق در فلاکت اقتصادی و به اجمال موجودیتی فرسوده که در هر لحظه می‌توان بدون کوچک‌ترین مقاومتی بدان تجاوز کرد.

زنگ خطر وضعیت بحرانی امروز منابع آب تهران حداقل از بیست سال پیش به صدا درآمده بود. عجیب آنکه عامل اصلی این بحران یعنی ساخت و ساز و توسعه افقی و عمودی و افزایش جمعیت‌پذیری در این سالها بی‌وقفه تداوم دارد و با وجود لمس شدت بحران، کوچک‌ترین اراده‌ای برای رفع آن مشاهده نمی‌شود.

#احمد_توکلی در خاطر من پیش‌قراول نقد نابرابری طبقاتی، تبعیض، آزادسازی و ویژه‌خواری بود و نمادی از سیاست‌ورزی اصیل. هرچند در سال‌های اخیر به دلیل بیماری، از او کمتر شنیدیم، ولی نقش او در شکل‌گیری جریان جدیدی از جوانان دانشگاهی منتقد نابرابری، فساد و تبعیض غیر قابل انکار است.

از عجایب حکمرانی، طلبکاری متهمان فجایع ملی است. کسی که طولانی‌ترین مدت مسولیت را در یکی از وزارت‌خانه‌های موثر در مصرف آب داشته و با طرح‌های توهمی چون نیشکر خوزستان از مقصران اتلاف منابع آب است، از موضع کارشناس مکرر مصاحبه کرده و عوامانه، راه حل را در تعطیلی کشاورزی می‌داند.

هرگونه مذاکره و توافق با آمریکا که به هر نحوی به تضعیف توان بازدارندگی بینجامد، تنها انبری برای کشیدن دندان‌های ایران است و پیامدی جز هموارتر شدن راه تجاوز پیش‌دستانه اسراییل ندارد.

واقع‌گرایی، در اطلاع از ضعف‌ها و پذیرش آنها و تلاش همه‌جانبه برای رفع آنهاست. جار زدن ضعف‌ها از موضع بیچارگی، نامش هرچه باشد، واقع‌گرایی نیست.

امروز سوریه، تحقق کابوس نتانیاهو برای فردای ایران است.

خلاصه بیانیه جبهه اصلاحات: پیرمردها ناتوان از درک تحولات زمانه، از شنیدن ترانه‌های تکراری لذت می‌برند.

می‌گویند آمریکا از طریق واسطه به ایران پیام آمادگی مذاکره و تضمین عدم جنگ در زمان مذاکره را داده است. از تضمین پیشنهادی آمریکا خبری منتشر نشده، ولی تنها تضمین واقعی و مؤثر آن است که آمریکا تمامی خسارات جنگ ۱۲ روزه را پیش از آغاز مذاکره به ایران پرداخت کند.

در سپهر سیاست ایرانی سندرومی داریم تحت عنوان «تکریم متجاوز». مصداق بارزش کسانی که با وجود تعهد ایران به معاهده بی‌اثر و بربادرفته برجام پس از خروج یکسویه آمریکا و بازگشت تحریم‌ها و انفعال اروپا، در وضعیت تجاوز اروپا برای فعال کردن سازوکار ماشه همچنان ایران را مقصر قلمداد می‌کنند.

طرح انتقال آب طالقان به تهران، در حکم مخدری است که جدای از آسیب شدید به اقلیم طبیعی طالقان و قزوین، تنها چند سالی و شاید هم چندماهی بحران را به تعویق می‌اندازد و زمینه تداوم اسباب اصلی این بحران یعنی ساخت و ساز بی‌رویه و افزایش جمعیت‌پذیری تهران را فراهم می‌سازد.

احتمالاً راه حل ممنوعه آقای زیدآبادی، چیزی است از جنس گفتگوی صادقانه با غرب، برای رفع سوءتفاهمات فی‌مابین و پیچاندن گوش پسربچه‌ای بی‌تربیت به نام اسراییل. نگاهی که مناقشات بین‌الملل را امری از سنخ دعواهای محلی و با یک ماچ و بوسه ساده و کمی اظهار محبت قابل حل و فصل می‌داند.