“Evdekal” diye açılan taglar. İşe gitmek zorunda olanları yaralıyor artık. Kimse canını sokakta bulmadı. Aptal da değil. Duran duruyor zaten evde, çok samimiyetsiz geliyor artık. Evde kalmaları için bir şeyler yapılsın ki, biz de helal! Diyelim.

#1MesajımVar bir Nijerya atasözü der ki; "Eğer yüzün hayatın ağır tokatlarıyla şiştiyse eğer, gülümse ve şişman bir adammışsın gibi davran .."

Piştî çûyîna te ez bi tenê mam û taya tenêtiyê ruhê min vegirt. Ez cemidîm û lerz kete dilê min. Min hilma sar a tenêtiyê di kûratiya giyanê xwe de rabihîst... Piştî çûyîna te ez bêdeng ketim nav xeyalên xwe û min pişta xwe da jiyanê. Hê jî ez dicemidîm li wê derê! <Omer Dilsoz>

Ka evîna min, ka ew baxê şîn, Xewn û hêvyê min, tevde hilweşîn. Ez bûm peyala, destê bê çara, Tu bûyî şivanê, qîr û hewara. Ne ez giham te, ne tu giha min, Heta bi xewna, li me bûn dijmin. Sorgul çilmisî, li hêvya bilbil, Bilbil hat sotin, bi evîna dil.. <Ferhad Îcmo>

Çare aramadım zannetme, ben bütün çıkmaz yolları zorladım.

Seni görememekten kafayı yiyeceğim.

"Sızın, kalbimde yuva kurmuş. Bana, seni atmamı söylüyorlar. İnsan kalbi olmadan yaşar mı hiç?

"Sonuçta doğru insan diye bir şey yoktur. Güzel hatıralar vardır sadece.."

"Bak; insan iki yada üç ayda unutur, belki bir yıl belki iki yıl belki daha fazla. Ama bir gecede, vazgeçer."

"..gecenin hangi karanlığındasın söyle, 'güneş' doğurayım gönlüne.."

Biliyorum, yine karşılaşacağız. Belki bir şehrin otogarında, aynı tren istasyonunda belkide. Kalabalıklar içinde seslerimiz tanıyacak birbirini. Sonra gözlerimiz çarpışacak iki yabancı gibi. Kalp unutur mu hiç ağrısını..

Şu aralar kafam ikinci dünya savaşından kalma. Zira kafamın içi o kadar enkaz ve ceset dolu ki,bazen beynimin yavaş yavaş çürümeye başladığını hissediyorum.

Bê te yek dem dilê min kêfxweş nîn e, Eger rûyê te bibînim xema min namîne, Eger derdê dilê min bê parvekirin; Li dinyayê qet dilekî bêderd namîne.. <Baba Tahirê Uryan>

Çok teknem battı kıyısında denizlerin... Tecrübe edindim batmamaya, Alaborasında sinsi güzelliklerin.. Azad Penaber

Yapmayın oğlum, yapmayın lan.. Gecenin bir yarısı duvarın dibine çöküp; ‘Allah'ım kalbim ağrıyor!’ Diye ağlayan insanların vebalini ödeyemezsiniz.

Bu da bir imtihan, biliyorum.. Ama bu sefer çok ağır geçiyor..

"Hayallerimiz, heveslerimiz, umutlarımız.. O ‘kursak’ denilen yer var ya, hepsi orda kaldı..”

Anlatsan da anlayanın yoktur..