نظری مباح کردند و هزار خون معطل..

فقدان حس شوخ‌طبعی، تحمل همه‌چیز را سخت‌تر کرده. پیدایش نمی‌کنم.

منظورم از ملال همین ذرات مرطوب چسبناکی‌ست که روی راه رفتنم می‌نشیند. روی بیدار شدنم. روی نگریستنم. روی افعال روز و شب.

وضعیت: سوگواری و رنج راه‌های همه‌فهمِ بیان خودش رو از دست داده. دست کم گرفتن و نادیده گرفتن رنج و سوگ افزایش پیدا کرده و پیشنهادات توسعه فردی داره به بدی و با آسیب جایگزین میشن.«خودتو جمع کن برو سر کار و فلان»

تمام زندگی تمرینی همیشگی و طولانی‌ست، آموختنی مدام. تا روزی مرگ فرا برسد و از هر جا هیچ نیاموخته‌ایم، امتحان بگیرد.

در سکوت و تاریکی، ریشه‌های اشیا در چشم یکدیگر فرو می‌رود و از هم تغذیه می‌کنند.

همچون از نور، آن چه از تاریکی پنهان می‌شود؛ تاریکی عمیق‌تری است که کلمات تو را شمرده شمرده به لبخند و با خشم، زمزمه می‌کند.

ساعت‌هاست می‌نویسم. تداعی‌ها کار خودشان را می‌کنند. یک کلمه را با خشم تایپ می‌کنم؛ یکی را با ترس. از یکی لبخند می‌زنم و از یکی اخم می‌کنم. اینطوری نه که شب‌ها کمتر خواب ببینم؛ فقط کلماتم حضور بیشتری دارند. همین کافی است که گنگ نمانم. اگر چه سرسام خودش را دارد.

کشتی نگرفتن با خوک، هر روز سخت‌تر میشه.

در ملاقاتِ بعدِ مدتی فهمید که: «در من آن که بود، نیست»