" ไม่ใช่ว่าพวกคุณกำลังแอบคิดว่าอเวนเจอร์ได้จากไปแล้ว แต่ทำไมถึงยังอัญเชิญได้ ? " " เรื่องแบบนั้นผมก็ทำความเข้าใจไม่ได้เหมือนกัน " " แต่ถึงแบบนั้นก็มีบางส่วนที่เป็นอเวนเจอร์อยู่ "

" ยังมีเรื่องที่ต้องทำอีกมาก แต่ถึงแบบนั้นไม่ว่าคุณจะผ่านอะไรไปมากแค่ไหน ก็ต้องพยายามเข้าไปอีกด้วยล่ะ ไม่อย่างนั้นที่พวกเขาทำเพื่อคุณมันจะเสียเปล่าเอา "

รู้สึกเหงาจังเลยนะที่นี่น่ะ

" เพราะมันไม่เคยมีอะไรที่แน่นอน มันเลยต้องเตรียมใจมาพอสมควรใช่ไหม ? " " จะลองเสี่ยงกับผลของมันก็ไม่เสียหายอะไร แต่ผมคงไม่ทำแบบนั้น ทุกอย่างมันต้องอยู่ในผลที่น่าพอใจแทนจะดีกว่า "

เขวี้ยงถังน้ำลงมาจากโอลิมปัส เขวี้ยงลงมาแต่ถัง ไม่มีน้ำ

" ใครพาเทพโอลิมปัสลงจากข้างบน จะมาเล่นน้ำเพราะร้อนไป ? "

/ออกมาชงกาแฟสำหรับช่วงเช้า

/ออกมาเติมกาแฟ

" หลังๆมาสเตอร์ คุณจะพาใครมาก็ตาม แต่เล่นเรย์ชิพไปกลับเองได้แบบวีรชนสักคนนี้มันไม่เกินไปหน่อยหรอ ? " " แต่ถึงแบบนั้นก็ตาม ในช่วงเวลายากลำบากก็อาจจะช่วยได้ไม่น้อย จะมองข้ามให้แล้วกัน "

❝อะไรที่ทำให้เจ้าพาข้ามาได้ถึงขนาดนี้เนี่ย รสนิยมแย่ชะมัดเลยน้ามาใช้งานคนอย่างเนี่ย เปลืองทรัพยากรเสียเปล่า…❞ ❝…ไว้ใจข้าถึงขนาดนี้เชียว? ถึงจะห้ามก็คงไม่ฟังสินะ ก็คงต้อง—ตอบแทนความไว้ใจนั้นล่ะนะ❞ ขอขอบคุณ จากใจจริง.

/ออกมาเติมกาแฟ

" อย่างน้อยได้เวลาพักทั้งทีก็หาอะไรที่อยากทำของคุณให้ได้หน่อยก็ดี จะได้ไม่ต้องมาคิดอะไรเกี่ยวกับความหลังที่คุณเจอมา " " แต่ถ้าอยากเรียนคณิตขึ้นมาจะสอนให้อย่างเต็มที่เลย "

/เติมกาแฟใส่แก้วคงไม่พอ วายร้ายเติมใส่เหยือกไปเทเติมเอาแล้วกัน

#จะมอบขนมให้กับคนที่มารีทวิต เล่นกันสักหน่อยไหมล่ะ?

/ออกมาขนหนังสือจากห้องสมุดกลับไปอ่านในห้อง " แค่คิดว่าต้องใช้เวลาร่วมกับคนอื่นก็รู้สึกเหนื่อยไม่น้อย เอาเวลาไปอ่านหนังสือเลขยังจะดีกว่า "

มิพาข้าไปชมรถไฟสายอวกาศด้วยหรือครับ ? ข้าคิดว่าข้าสามารถเดินตามพาธล่าสังหารได้นะ

ลืมตา ไม่พบน้องสาวในชุดว่ายน้ำ หลับตา

“ ฮึ้ย! จะบีบีดูไบหรือดูต้นก็ไม่รู้ด้วยหรอกนะ มีแค่เรื่องที่ทำ ไม กัน ทำไมถึงไม่มีเราไปด้วยเล่า!! ที่อภัยให้ไม่ได้!“ เขย่าประตู

“ ถ้าให้ผมนับเวลาทำงานล่วงเวลาของที่นี้แล้ว ผมคิดว่าผมจะลาหยุดได้อีกเป็นปี อย่างน้อยก็เอาตาแก่ใกล้ลงโลงมาช่วยทำงานทีเถอะ ”

“ เอาล่ะ รีบบอกข้าล่ะถ้าเจ้าเกิดรู้สึกแปลกๆ อย่างเช่น—ตอนนี้เจ้ารู้สึกโลกหมุน รึหน้ามืดจะเป็นลม หรืออยากขย้อนของเก่าออกทางเดิม ” “ ตอนนี้ข้าชูกี่นิ้ว? ” นับเป็นเรื่องแปลกพอตัวที่จะพาใครอื่นที่ไม่ใช่บุคลากรขององค์กรมาเยือนที่นี่ ยิ่งพาเรย์ชิพยิ่งแล้วใหญ่ +