Tomorrow - the first human spaceflight mission to orbit Earth’s poles, fram2, will launch for a nearly four day trip. Launch window opens at 6:46pm PT, 9:46pm PT, 1:46 UTC. Among 22 research projects, the crew will study auroras, glucose regulation, sleep monitoring, grow

اون لحظه دردناکی که متوجه میشی زندگی واسه زخم ها و دردهایی که کشیدی بهت هیچ غرامتی نمیده و بعد از تحمل رنج ها " پاداشی " در انتظارت نیس اون لحظه خود" بزرگ شدن"هست متاسفانه‌.

You don't lose people. You return them.

واقعا هزار بار مُردم تا شدم این ورژن الانم. چند بار دیگه باید بمیرم واسه ورژن های بعدی ؟‌

مثه شهرزاد تو هزار و یک شب ، هر شب واسه نیمو از داستان های عجیب غریب اون روز طرح تعریف می کنم.‌ هر روز یه داستان سوپر عجیب دارم که تعریف کنم پشم ریزونه.

Oh Simple thing, where have you gone ? I'm getting old and I need something to rely on...

One of the most important things I’ve leaned in life is that no one understands what’s really going on.

یه جمله ای توی موزیکال همیلتون هست که شاه جورج داره خطاب به آمریکایی که می خواد بجنگه و مستقل شه از انگلیس می گه : I will send a fully armed battalion to remind you of my love.‌

If people fall in love with your flowers and not your roots...they don't know what to do when autumn comes...

آن کس که بر دانش خود می افزاید بر اندوه خود می افزاید و در حکمت بیشتر بیهودگی بیشتر است.

وقتی یه استرسی میاد تو زندگیم اول قشنگ دست و پامو گم می کنم، تصمیمات اشتباهمم می گیرم، گریه زاری و کولی بازیامم در میارم،نیمو هم میاد کمکم، بعد که دستم اومد چی به چیه یه جوری تو اینستا از تجربم می نویسم که همه فک میکنن چقد بالغانه رفتار کردم کل مسیر رو.

There’s a specific kind of burnout that I haven't been able to name that comes from doing things you’re good at but no longer give a shit about

آخ قلبم 🩷

خیام میگه :‌ امروز تو را دسترس فردا نیست اندیشهٔ فردات به جز سودا نیست‌ ضایع مکن این دم ار دلت بیدار است کاین باقی عمر را بها پیدا نیست.

Damaged people are dangerous. They know they can survive. -Damage (1992)

خیلی از روزها به پوچی زنذگی فکر می کنم.‌ توصیه می کنم شعر " باور" سیاوش کسرایی رو بخونین.‌ خیلی وقتا با خوندنش اشک تو چشمام جمع میشه.

من مرگ هیچ عزیزی را باور نمی کنم می ریزد عاقبت یک روز برگ من یک روز چشم من هم در خواب می شود زین خواب چشم هیچ کسی را گریز نیست اما درون باغ همواره عطر باور من در هوا پر است

مثل منِ در وطنِ خود غریب‌ مثل جسد بی هویتِ افتاده کنار بزرگ ترین میدون شهر‌ مثل ای کاش آدمی وطنش را...و تنش را...‌ مثل زندانیِ یک روز مونده به اعدامش‌ بی ملاقاتی‌ بی پدر ‌ بی بچه‌ بی همسر‌ ‌ بابک خانقلی-مالیخولیا