بچه‌ها زندگی خیلی سخته ، من به همتون افتخار می‌کنم که زنده‌اید.

تو نه طرز نگهداری رو بلد بودی نه خداحافظی رو، فقط شروع کننده‌ی خوبی بودی.

بهرام بیضائی: خرد تا به زنان می‌رسد نامش مکر می‌شود و مکر تا به مردان می‌رسد نام عقل‌ می‌گیرد، درخواست توجه به ز‌نان‌ می‌رسد نامش‌ حسادت می‌شود و حسادت تا به مردان می‌رسد می‌شود غیرت.

تو مرا آزردی... که خودم کوچ کنم از شَهرت، تو خیالت راحت!! میروم از قلبت، میشوم دورترین خاطره در شب‌هایت تو به من میخندی! و به خود میگویی: باز می‌آید و میسوزد از این عشق ولی... برنمی‌گردم، نه! میروم آنجا که دلی بهر دلی تب دارد... عشق زیباست و حرمت دارد... . ✒️سهراب سپهری

زندگی‌هم فقط برای اون دختر پسرایی بود که یا باباشون رانتی بود علی بی‌غم بودن یا خیلی خوشگل و نایس بودن که main character بشن ما بدبختای معمولی توی ایران جوونیمون گاییده شد تهِ تفریح من بعد از کار ودرس،باشگاهه اونم دوماهه نرسیدم،نه آینده ای،دلخوشی ای،حمایتی هیچ دستاوردی ام نداشتم

کیارستمی درست میگفت عشق نتیجه یک سوتفاهمه شما هرچی به واقعیت یک شخص نزدیک تر میشی حست بهش فروکش میکنه جالبه.

من دوست نداشتم؟ من حتی زمانایی که «ادامه دادنت» به ضررم بود‌‌ ، باز «ادامه دادمت».

تنها تئوری رها کردن که خیلی قبولش دارم و واسم کار میکنه اینه که انقدر بهش برگردم تا حالم ازش به هم بخوره و دیگه نخوامش؛ رد خور نداره.

من از وقتی وصل شدم دارم گریه میکنم #R2PforIran

"#سپهر_بابا کجایی؟" ⚠️12 minutes of heartbreaking footage from the Kahrizak Forensic Medicine Center in #Tehran: لعنت بهت خامنه‌ای جنایتکار! بچه‌هامون رو کجا آوردی؟ این سند جنایت جمهوری اسلامیه! این کشتار رو ۱۸و۱۹ دی مرتکب شده! دنیا ببینید! فیلم نیست واقعیته! #کهریزک #تهران #Iran

⚠️ Graphic content — a bloodied body. Received with the note: “Friday night, Jan 9 — Pasdaran, #Tehran. My friend took this photo.” #Iran

Matin Ghorbani, in his wife’s arms - for the last time 🥀

موی بریده خواهری در قبر برادر دو قلو، هق هق مادری که لباس خونی پسرش را بو میکشه، صدای پدری میان کیسه‌های سیاه زیپ‌دا: «سپهر بابا کجایی؟» آخرین تماس تلفنی با مادر: «توپ تانک مسلسل…»، دست و رقص در مراسم تشییع، … کی فکرشو میکرد؟ کی این کابوس را باور میکنه جز مایی که زندگی کردیمش؟

ما گفتیم دخل و خرج‌مون باهم نمی‌خونه سفره‌مون کوچیک شده، اومدن آدمای سرِ سفره رو کم کردن.

گوودی جرات نمی‌کنم پیام‌ها رو باز کنم. نه بخاطر خشونت تصاویر. اون انقدر سخت نیست که پرسش‌های مادرانی که بچه‌هاشون بازداشت شدند. عکس گم‌شده‌شون رو می‌فرستند با چهره‌هایی که در ویدیوها محو کردم مقایسه کنم! التماس می‌کنند فرستنده ویدیوی پیکر عزیزشون رو معرفی کنم تا از آخرین لحظاتش بپرسند.

Don't stop talking about Iran.

من تا اخر عمرم با هر انسانی باشم شبانه‌روز این ترس رو دارم. همش منتظرم بره. بگه “من فکرامو کردم، این رابطه رو نمیخوام” “من با کس دیگه‌ای آشنا شدم” “دیگه نمیتونم تحملت کنم” منتظرم که تماس بعدیم رو جواب نده. منتظرم حتی شاید یه روز برم خونه و خودشو کشته باشه. همش منتظرم دیگه نباشه.

برای لاو لایفم بیمه بیکاری رد کردم