-قول- یه رفیقی داشتم خیلی با شهید هدی صابر محشور و مانوس بود؛ می‌گفت: یک بار هدی خیلی موجز و سریع بهم گفت: «برای ایران کار کن» حتی نایستاد تا جواب منو بشنوه، زیر لب گفتم چشم. می‌گفت: «این چشم‌ی که هدی نشنید، بزرگ‌ترین قول زندگیمیه».

ایران.

الفبای درد از لبم می‌تراود نه شبنم که خون از شبم می‌تراود سه حرف است مضمون سی پاره دل الف‌ لام‌ میم از لبم می‌تراود

این چند ساله حدودا هر روز از کنار میدون آزادی رد می‌شدم، فقط امروز بود که گفتم: راستی چقدر قشنگه. و بعد همینطور خیابون‌ها و درخت‌ها و… از همه زیباتر آدم‌ها: پیر و‌ جوان، زن و مرد، کارگر و کارمند… رفقا بلخره این جنگ تموم میشه. پیروزی‌هم با ماست. خیلی چیزها داریم برای دوست داشتن.

بعد از یک ماه و نیم ترافیک تهران رو دیدم؛ خدایا شکرت.

لعنت به جنگ اما چه چیز عجیبیه. وقتی صداش بلند میشه و واقعی میشه، یه چیزی از درونت انگار وصل میشه به گذشته به آینده، به رنج به امید، به شوق به ترس، یک آن انگار روی فرش پرنقشی نشستی که توامان پدرِ پدرِ پدربزرگت و نوه‌ی نوه‌ی نتیجه‌ات هم نشستن… تازه می‌فهمی چقدر ایران رو دوست داری.

ذکر ایام: ز تندباد حوادث نمی‌توان دیدن در این چمن که گلی بوده است یا سَمنی از این سَموم که بر طَرْف بوستان بگذشت عجب که بوی گلی هست و رنگ نسترنی به صبر کوش تو ای دل که حق رها نکند چنین عزیز نگینی به دست اهرمنی مزاجِ دَهر تَبَه شد در این بلا حافظ کجاست فکر حکیمی و رای برهمنی؟

ایام عید گذری رفتم آرایشگاه. پیرمرد شمالی باصفا و درویشی بود. بهم گفت برای موهات یه سِری بهت میگم که اگه بهش عمل کنی، موهات شدیدا در میاد و دیگه نمی‌ریزه، خیلی هم ساده است؛ فقط راز نگه دار باش. ولی هیچی بهم نگفت. خیلی تاکید داشت این سِر رو به کسی نگم، اونقدی که به خودمم نگفت:))