زیباتر و زن نیز زیباست و زیباتر از او جای پای اوست بر صفحات کاغذ . نزار قبانی

تاریخ افغانستان پر از فصل‌هایی است که با خون نوشته شده‌اند امروز کابل دوباره خونین شد باز هم انسان‌های بی‌گناه قربانی جنگ و قدرت‌طلبی شدند.

کابل، کابل، کابل.

کاش بودی و می‌دیدی محبوب من که چگونه کابل دستش را دراز می‌کرد و از توکیو آلبالو می‌چید، تا برای دلبری از فلورانس برایش گوشواره بسازد…

با این اعتراف؛ با این سند دیگر داعش و القاعده را به اسلام پیوند نزنید. آنها نیروهای نیابتی آمریکایی بودند که بر سر اسلام آوار شدند و هم مسلمان کشتند و هم آبروی مسلمان بردند.

حسین‌علی احمدی و خانواده‌اش شامل همسر، سه فرزند و مادر همسرش همان خانواده‌‌ی مهاجری هستند که همگی در بمباران منطقه سیزده آبان شهر ری کشته شدند.

A Hazara woman wearing traditional jewelry. Hazaras, native to Afghanistan’s central highlands, are distinguished by their unique features and Shia faith, and have long endured discrimination and marginalization.

نوشتن در وضعیتِ جنگ دشوار و حتا بی‌هوده است. جنگ زبان مشخص دارد: اسلحه. هرچه مدرن‌تر شده است، خطرناک‌تر شده است. گذشته از این، نوشتن و حرف‌زدن در ایام جنگ، مسئولیت اخلاقی هم دارد. باید مراقب بود، کلماتْ هم‌راستا و هم‌بال با سلاح‌های دوربرد، به جان و زندگی انسان‌ها شلیک نشوند.

European jews bombed Iranian jews. 🙃

میگن زورت که به خر نرسید به پالانش لگد بزن. حالا هم حکایت رضا رشیدپور است. یک موضوع بی‌جنجال پیدا میکنند (قاضی‌زاده)، یک فحش میدهند که بگن آره ما هم بودیم. پارسال هم که قانون حجاب تصویب شده بود فحشش را به افغانی میداد که افغانی قرار است خواهر و مادر من را امر به معروف کند.

هیچ‌ تفاوتی بین ملا هیبت‌الله و رضا پهلوی نیست. هر دو به یک‌ اندازه برای به قدرت رسیدن کشورشان را ویران می‌خواهند. هر دو پل‌ها را خراب کردند، خیابان ها را منفجر کردند. هزاران انسان بی گناه را به کام مرگ فرستادند. و چه ابلهانه هم در تلاش توجیح اند.

یک عده هزاره/شیعه ستیز خجالتی هستند. تا حرف از ظلم‌ و ستم و حملاتی که از ناحیه طالب و داعش و... به شیعیان و هزاره‌ها در افغانستان می‌شود میگویند بله. بعد صدا را کمی پایین تر می‌آورند و میگویند البته فاطمیون و... فاطمیون و کیر خر وطنداران محترم.

از کثافت‌های زندگی افغانستانی همین است که عده‌ای انسان در هرات به جرم شیعه بودن بی‌رحمانه کشته شده است. آن وقت جدال بجای پرسیدن از علت کشتار؛ قومیت کشته‌شده‌ها است. یک اکونتی همه جا کامنت گذاشته که شهدا تاجیک بودند. یک اکونت دیگر هم به لج او‌ کامنت گذاشته که شهدا هزاره بودند.

صبح یکی از روزهای اوت ۱۹۴۵ برای مدت کوتاهی خورشید کوچکی ۶۰۰ متر بالاتر از شهر ژاپنیِ هیروشیما در آسمان پدیدار شد. فقط عده‌ی کمی صدای انفجار را شنیدند اما سایه‌ی این نور شدید بر پیاده‌روها نقش بست و ساختمان‌ها فرو ریخت. این انفجار از هر بمب دیگری که تا آن زمان استفاده شده بود ۲۰۰۰

اگر بریتانیا نبود، هرات نیز جز خاک ایران بود. ما تقسیم بندی را که با نفع مان است قبول داریم اما دیگری را چون از ما گرفته شده را قبول نداریم. زور هم نداریم که پس بگیریم. قبول هم نداریم که زور نداریم. نه نسل پیش از ما توانستند این تکه را پس بگیرند، نه می می‌توانیم و نه نسل بعد ما.

اوضاع افغانستان مگر خراب نیست؟! مگر اقتصاد به لبه‌ی سقوط نرسیده است؟! مگر زنان و دختران از حقوق اولیه انسانی محروم‌ نیستند؟! پس چرا مثل یابوها و احمق‌ها از اروپا، آمریکا و استرالیا به کابل میآید و اوضاع را خوب و درست نشان می‌دهید. حرف‌های‌تان را باور کنیم یا کارهای‌تان را؟!!!