One month after starting the war in Iran, this is the statement of the President of the United States on Easter Sunday. These are the ravings of a dangerous and mentally unbalanced individual. Congress has got to act NOW. End this war.

به تنها چیزی که از این تاریکی مطلقی که قراره نسیبمون بشه فکر نکردم دزدی بود و دیدم کاملا بی‌دفاعیم، همین یه ذره سرمایه که روش برای زندگی حساب کردیم با اولین تاریکی و دزدی میره

امروز رفتم برای کاپوتاژ ماشین، توی مسیر به بابا زنگ زدم دارم اینکار رو میکنم اگر برق نبود بیاد تهران میریم ارمنستان گفت نمیام نفس نتونستم بکشم، الان هم نمیتونم برگشتم توی ماشین و اومدم خونه پتروشیمی عسلویه رو هم، دیگه پتروشیمی نداریم ما و هزاران نفر دیگه رفتیم در لیست تعدیل نیرو

خبرخوب این هست که ایشون انگلیس زندگی می کنن. ایشون رو به Ofcom ریپورت کنید. آفکام نهادی است معتبر که بر رسانه ها و خبرنگاران مقیم انگلستان نظارت می کند. این درجه از سقوط اخلاقی جای تاسفه

خبرنکار از ترامپ پرسید آیا زدن نیروگاه‌ها آسیب زدن به مردم ایران نیست؟ ترامپ: آنها حاضرند... و این رنج است... آنها حاضرند این رنج را تحمل کنند تا آزادی داشته باشند... ایرانی‌ها... ما رهگیری‌های متعددی داشته‌ایم/حرف‌هایی که می زنند را دیده ایم....[می‌گویند]... "لطفاً به بمباران

با صدای جنگنده پتو رو کشیدم که بعد سوت اول بپریم توی دستشویی، نیومد نمیدونم چقدر جنگنده بالای سرمون رد شد و انفجارهای دور قبلش هشدار اسراییل برای زدن قطار رو خوندم و بعدش درخواست خبرنگار ارشد از ترامپ به ریختن بمب اتم اینور هم که خوشحال از ترکیدن پنجره‌هایی در مرکز اسراییل

در روز تقریبا چهلم جنگ دیگر فکر نمی‌کنم همرسان کردن تصاویر «دردهای» ما فایده‌ای داشته باشد. دیگر بس است به نظرم. بازی در نقش «قربانی» کافی‌ست. من یکی که دیگر نمی‌خواهم آن آدم جنوب‌جهانی باشم که دل سفیدهای مهربان را می‌سوزاند و دنبال ترحم خریدن از نیروهای پیشروی عالم است. دیگر

بدون نفت و برق بدون کارخونه بدون پالایشگاه و پتروشیمی تصور نمی‌کردیم ولی قراره باهاش زندگی کنیم

خیلی قشنگ میشد اون روز که بغل خونه رو با بمب زد بجای اینکه حرف میثم رو گوش کنم میرفتم کنار پنجره شاید موج می‌گرفت منو خدا میخواست میرفتم کما بعد تموم شدن همه‌چی بیدار میشدم و بچه‌ها برام میگشتن دنبال کوکا مشدی که نفهمم چی شده

کس گویی و کس خوانی برای من بسه دیگه وقت حسن رشدیه✨

کی فکرشو میکردیم انقد دووم بیاریم؟ باز مامان بابای ما یه اتحادی، یه همدردی‌ای، یه دلسوزی‌ای در جمعشون بود ماها به موهبت بی بی و رضا وسط روزهایی که باید همو بغل میکردیم فقط گاز گرفتیم

به وریا غفوری دارن تیکه می‌اندازن برای شرکت در مراسم چهلم کودکان میناب. درحالی که می‌بایست تو همه‌ی دنیا برای کودکان کشته شده میناب تو چهلمشون شمعی روشن می‌کردیم(که نکردیم). چرا نکردیم؟

صلح چه بدی داشت که یکبار نکردی

دلگرم‌کننده‌س دیدن این‌که سرتاسر دنیا ایرانی‌هایی باز اومده‌ن به خیابون و از امریکا و اسرائیل درخواست ادامه دادن جنگ کرده‌ن. واقعاً ما تا کی قراره فکر کنیم آدم‌ایم و شاید درست نیست سرمون بمب ریخته شه؟

ساعت ۶ بله رو چک کردم، تیم مذاکره‌کننده آمریکا از پاکستان خارج شد ۸ زنگ زنگ از پیمانکار، بعد سایت، بعد مشاور دیگه گوشی رو سایلنت کردم زدم بیرون با یه ماشین دعوام شد سر جاپارک بد، دومی ورود ممنوع سومی به خودم اومدم قفل فرمون به دست داشتم وسط خیابون برا وانتی شاخ شونه میکشیدم

شب‌های تهران شده مثل سگ کشی بیضایی،آدم های زندگی روزمره رو‌ دارند ، توی پس زمینه هم‌یکسری با پرچم رژه میرند

من یکی تحمل جنگ رو ندارم دیگه دوستان جنگ‌دوست میشه جاتون رو با من عوض کنید؟

یک‌دم از خیال من نمی‌روی... #علیه_فراموشی | #مدرسه_میناب

نجات‌دهنده بود همین مسیج‌ها بود من اگر دوستامو نداشتم نمیدونم چجوری می‌تونستم دووم بیارم

توی کافه، آهنگ هایده پخش شد بیشتر از ۴۰ روزه من هیچ آهنگی نشنیدم، چون اینترنت یه سری بدیهیات از زندگیمون حذف شده چون اینترنت