''Ona bir kez olsun söyleyebilseydim keşke koşulsuz sevildiğini. Ama bana inanacağı şekilde söylemem imkansız.''

“İnsanın başka insanlara acı vermeden yaşayabilmesi için bir ideali olmalı; manevi ve ahlaki bir ideali.” s.12

Kim bulmuş ki yerini, kim ne anlamış sanki mutluluktan Ey yağmur sonraları, loş bahçeler, akşam sefaları Söyleşin benimle biraz bir kere gelmiş bulundum.

Yine geldi Ergin Bey İstanbul’a… Yaz aylarının tek muhabbetlik dostu. Tavukları, köpekleri konuşuruz; ama asıl mesele en sonda birbirimize sarıldığımız o an. Dünyadaki en kısa ama en gerçek mutluluk.

Yokluğunda hiçbir şey acı vermiyor bana Yokluğunda hiçbir şey eksilmiyor benden Hiçbir şey, hiçbir şey acı vermiyor yatağımda bana, varlıktan başka! Mahmud Derviş

Yarışa az kaldı.

Vincent Van Gogh'un mektubundan: "Şimdi tutturduğum yolu sonuna dek sürdürmek zorundayım; okumazsam, kendi bildiğim gibi çalışmazsam, hiçbir şey yapmazsam, aramaktan vazgeçersem, işte o zaman yok olurum. En acı yazgı olur benimki."

Yalancının en büyük yalanı, kendini doğru sanmasıdır. Kendi gözünde peygamber, gerçekte sadece bir masal.

Hayatım boyunca sevmediğim birine ‘seviyorum’ demedim; bu benim ince çizgimdi. Ama sizde ‘sevmek’ o kadar ucuz ki ağzınızda sakız olmuş. Keşke söylediğiniz kelimelerin ağırlığını bilseydiniz… Gerçi ağırlık varsa ezilirdiniz.

Hava 2° direndik.

Bir aşkı seçme şansım olsaydı, o aşk bu olurdu… Hayatımda kelimelerin sustuğu; duyguların ve bakışların konuştuğu tek sevdiğim aşk filmi. Bu şarkının ritmi bile yeter.

beynimiz en çok acı çekerken çalışır ve acı yaratıcılığımızı besleyen en önemli güç bence. en çok acı çekerken insan olduğumu hissediyorum. yine de acı çekmekten nefret ediyorum.

Hayattan herkes dersini alır; iyi ya da kötü… Ama kötü olanların vay haline.

“hiç olgunlaşamadım. yüzüm ve vücudum yaşlandı, anılar ve tecrübeler elde ettim ama kendi içimde henüz doğmamıştım bile” İngmar Bergman, güz sonatı bu repliklerin üstü gelmedi gelmeyecek… çünkü başka bergman yok

Seni uzaktan sevmek Aşkların en güzeli.

büyük anlamlar arıyoruz, büyük gizemleri çözeceğimizi zannediyoruz ve büyük aşklar yaşayacağımızı varsayarak karşımızdaki kişiye büyük büyük değerler yüklüyoruz. sonra da tuz buz olan zanlarımızın altında kalmamak için gerçeği eğip büküyoruz. oysa aslında her şey çok basit..

Sevgiyi kirletenler, yokluğunda masum rolü yapıyor.

“Canavar tırnaklarını gösterdi” Bir insanı gerçekten tanımanın yolu ayrılıktan geçer. Çünkü herkes giderken maskesini düşürür; geriye kalan, en başından beri saklanan gerçektir.

Yarı maratonun son antrenmanları. Ergin Beyle sabah sohbeti.