binlerce yıl sonra toprağın altından heyecanla çıkarılmış bir heykel gibiyim, kendime hayrım yok..

ne güzel yağmur yağıyor, her şey yolunda sanacağım neredeyse..

hayatınızdaki birinin vefat etmesinin en kötü yanı ondan bahsettiğinizde sanki kapıdan girecekmiş gibi hissetmeniz. beynin bildiği gerçeği gönül kabullenemiyor çünkü insan sevdiklerine ölümü yakıştıramıyor asla..

nasıl sabrettiğime benim bile şaşırdığım mevzular var..

şu benim dünyayı ateşe verme çıkışlarımla, karıncaya basmama hassasiyetimi ne yapacağız lan..

boğulduğunu sandığın her şey sana yüzmeyi öğretir..

öldüğümde tabutumu çocuklar taşısın. mezarlıktan korkup, parka gömerler belki..

üşür diye bir mezarın üzerini örtmek tam bana yakışır hareketti. sana da ısınması yakışırdı ama sen hâlâ buz gibisin anne..

yıllarca da çıkıp yürüsem, canım çıkana kadar da içsem yine içimde bir şeyler hafiflemez. ben nasıl bu hale geldim bilmiyorum..

bir kez daha dönüp anne dedim, ne vardı bu kadar ölecek?

giden canından, kalan aklından oldu.. #6subat2023

bir şeyler zilime basıp duruyor, ben artık neye geç kaldığımı bile bilmiyorum..

gibi olan hiçbir şeye tahammülüm yok benim, teslimiyet gibi görünen tanrı kompleksine, inanç gibi görünen histeriye, kentli gibi görünen kasabalılığa, yarım olan hiçbir şeye..

bir kere de sen yorulma ben hallederim denseydi, bir kere de o yastık benim sırtıma konsaydı nolurdu. benden bunu niye esirgediniz amk..

bir nefes fazlayız bir ölüden..

ne düşündüğünü bilmediğin kafa doluluğu..

halıya uzandım iyi hissetmek için son çare..

evimi özledim. bunu odamdan yazıyorum ama evimi özledim..

belki ben yokum belki burası yok belki her şey yarım belki her şey çok..

geçen zaman insanları bazen birbirinden uzaklaştırmıyor. sevdiğiniz birini kaybettiyseniz örneğin, geçen her an sizi ona daha da yaklaştırıyor aslında. bu yüzden ölümle aramda bir husumet yok. sana artık beş yıl daha yakınım anne ve çok özlüyorum, bunu biliyorsun..