Kim günün birinde yeni bir cennet kurmuşsa, gerekli gücü kendi cehenneminde bulmuştur*

Birşeyleri sürekli itince birşeyler ayaklarının olduğunu sanıp koşmaya niyetlenir.

Bugün “gücü seven nankör insan tiplemesi” temalı bir şey dinledim, fark ettim ki her yerdeler.

Bugün çok ağlamadın mı sence de, neden ağladın? diye sordum, “çünkü kudurmuşum” dedi. Oy dağlar.

Bir aydır elimde heder olan kitapla sonunda vedalaştık. Bu kitabı okuduktan sonra instagram hesabını kapattığını okumuştum birinin, hak verdim.

Daha acı bir şey söyleyeyim. Türkiye'de bazı psikolojik eşikler var. Bazı şeyler, sadece psikolojik eşik aşılmadığı için yapılmıyor. Bu okul mevzusu ilk kez bu çocukların mı aklına geldi? Tabi ki hayır. Daha önce de çok kişi düşündü ama sadece bu psikolojik bariyer sebebiyle

Arkadaşlar bizi öldürüyorlar. Bizi de geçtik, öğrencilerimizi öldürüyorlar. Öğrencilerimiz dediğim sizin çocuklarınız, bizim evlatlarımız, yeğenleriniz.. Yani el kadar çocuklar. Sahip çıkarsınız diye umuyorum... Sesimizi duyurun.

Teknoloji kurbanı velilerin sorgusuzca ekrana teslim ettiği çocuklarının okuldaki çimlerde koşarken bacağını çizen otun hesabını sorarken nasıl saçmaladığını ve burdan güç alan çocukların öğretmene karşı hadsizliğini de biliyoruz.

Ormanlar yanar sorumlu yok, dereler kurur sorumlu yok, yüzlerce işçi ölür sorumlu yok, gıda enflasyonu rekor kırar sorumlu yok, insanlar geçim sıkıntısından intihar eder sorumlu yok, deprem olur evler yıkılır ve yüzbinler enkaz altında kalır sorumlu yok, sel olur insanların

2000’lerin başlarından bu yana anne-baba olmuş çoğu insan soy devamlılığı ya da anne/baba güdüsünü tatmin etmek için ürüyor diye düşünüyorum.

Amacına uygun şekilde ekranla, çokça muhabbetle çocuk büyütmeye çalıştığım için bazen delirmiyor muyum,deliriyorum. Sokaklar güvenli değil, her anında var olmak zorunda olduğum için deliriyorum. Yalnız bir ebeveyn olduğum için deliriyorum ama doğurduysan sorumluluk alacaksın.

Ayla öğretmene rahmetle.

Mersin’de yürüyüşe izin verilmiyor.

Her mânâda ne yapmayacağını bilmek de aydınlanmaktır. 30’lardan sonra gelen dinginliği ve diretmemeyi gün geçtikçe daha çok seviyorum. Nerde olmamam, ne yapmamam gerektiğini öğrendim mi öğrendim. Gerisi beni bile ilgilendirmez.

Bugün de kendimi yaşamış saydım.

Psikolog amcam ile ne zaman hasbihal etsem en az 72 saat düşünmem gerekiyor, 7. saati geride bıraktım.