αν δεν έχει συνείδηση ο άλλος, τι ελέγχους και παπάρια. οι μηχανισμοί του κράτους είναι κατασκευασμένοι για να κρατούν την εργατική τάξη υποδουλωμένη. οι περισσότερες διατάξεις έχουν σκοπό να διασφαλίζουν ότι η παραγωγή θα συνεχίζεται απρόσκοπτα, ότι κι αν συμβεί

αντί για ταξική πάλη, δικαστήρια. και μετά ψάχνετε να βρείτε πως φτάσαμε εδώ.

το δυστύχημα με τους παοκτζήδες ήρθε και έδεσε "γλυκά" μετά την άγρια εργοδοτική δολοφονία στα τρίκαλα, μέχρι και η Λέρα βγήκε και έδωσε συλλυπητήρια, πρώτη είδηση βέβαια στα δελτία: σχετικοποίηση των πάντων: 'είδατε; άσχημα πράγματα συμβαίνουν παντού', νεκροί εδώ, νεκροί κι εκεί

ηλίθιοι τουλάχιστον ή απλώς πονηροί, όσοι εξισώνουν στην αφήγηση τους ένα τυχαίο τροχαίο με ένα προπαρασκευασμένο έγκλημα

ή θα μπορούσαν οι επιθεωρήσεις κι η ελστατ να υπολογίσουν στα νούμερα ξερωγω τη διαλογή εργατών με παράλληλο ξεπάστρεμα που γίνεται στα σύνορα και τους μετανάστες δούλους που δεν καταγράφονται πουθενά νεκροί ή ζωντανοί efsyn.gr/politiki/i-apo…

σκάστε λίγο μαλακισμένα με τα σωματεία, που μας εχουνε πουλήσει εκατό φορές, που χωρίζουνε τους εργάτες σε κατηγορίες, που προσφέρουνε την περίφημη νομιμότητα στη σφαγή, που πάνε να κάνουνε ελέγχους στο εργοστάσιο και τους λέει ο εργοστασιάρχης δε γίνεται παιδιά και πάνε σπίτι

αφού τους έκλαψαν δήθεν με τιμές, μέχρι και ο αρχιτραγόπαπας, και ο πρόεδρος της τρομοκρατίας, για να υποβαθμίσουν το άγριο εργοδοτικό έγκλημα των τρικάλων, τώρα, στη βάση μιας αιματολογικής εξέτασης του οδηγού, τους φτύνουν και κατουράνε στους τάφους τους

επιχείρηση διάσωσης λένε τα καθίκια αφού έχουν πνίξει 15 άτομα νωρίτερα. σκοτώνουν με τις ευλογίες του κράτους.

κρατάμε σφιχτά το σύνταγμα της Ελλάδας με νύχια και με δόντια μην μας το πάρουν κι αυτό, ότι μας έχει απομείνει

όλα τα βλέμματα στους ηρωικούς Έλληνες λιμενικούς που τραυματίστηκαν στην προσπάθεια να διασώσουν τους μετανάστες με το φουσκωτό που έπεσε πάνω τους, μα τι ψυχή έχει ο Έλληνας, που άλλωστε φαίνεται και στο Σύνταγμα της πατρίδας μας

και τότε οι λιμενικοί ρώτησαν τους ανθρώπους: "αναγνωρίζετε τον διακινητή σας"; και εκείνοι απάντησαν όλοι μαζί με μια φωνή: "ναι, ναι, αυτός είναι", δείχνοντας εκείνον που οδηγούσε τη βάρκα. και έπειτα η κοκκινοσκουφίτσα γύρισε στο σπίτι της με ένα καλάθι γεμάτο άγρια βατόμουρα

τα δικαιώματα του αγέννητου παιδιού ισχύουν και για τα παιδιά των εισβολέων; για μια φίλη ρωτάω

να μην χαρίσουμε τη τσικνοπέμπτη στους φασίστες! ψήστε κι εσείς, οτιδήποτε, αρκεί να είναι κρέας, δεν θα μας πάρουν και αυτή τη γιορτή! όλ@ στις σχάρες απόψε!

κόψανε τη ρύθμιση "χαμηλωμένα φώτα" που έδινε μια ξεκούραστη σκούρα μπλε απόχρωση στο X, και τώρα πρέπει να τρώμε τα μάτια μας με το πεθαμενατζίδικο το dark mode γτχ τους μέσα

ότι πρέπει πάντα να πεθάνουν κάποιοι για "να είμαστε εμείς ελεύθεροι να μιλάμε τώρα" θα έπρεπε να λογίζεται ως ντροπή από τις κοινωνίες, όχι να παρουσιάζεται ως παράδειγμα προς μίμηση. είναι σαν να σου λένε, έρχεται η σειρά σου, τι θα κάνεις; θα παραδοθείς ή θα πεθάνεις ηρωικά;

το κράτος φυσικά θα τρέξει να διατηρήσει τις μνήμες, που παρουσιάζουν σφαγές και εκτελέσεις "ηρώων" γιατί πρώτιστα θέλει να διατηρήσει το status quo του, δηλαδή ότι είναι ακριβώς αυτό για το οποίο θυσιάστηκαν ηρωικά όλοι αυτοί, κλείνοντας πονηρά το μάτι στο παρόν και το μέλλον

πολύ βολικά το κράτος αγκαλιάζει την "ιστορική μνήμη", όταν πρόκειται για εκείνη που παρουσιάζει την ήττα της εργατικής τάξης, ενώ έχει μεθοδικά εξαφανίσει ή παραποιήσει οτιδήποτε θυμίζει την σθεναρή της αντίσταση, δηλαδή την άμεση δράση, τις άγριες απεργίες, και τις συγκρούσεις

όχι, δεν είμαστε ούτε ζηλεύουμε τους πατριώτες και τις κούφιες ιδέες πάνω στις οποίες στηρίζουν το αφήγημα τους. όταν μιλάνε για ήρωες, και θυσίες, εννοούν πάντα κάποιους τρίτους κι όχι τους εαυτούς τους, για τους οποίους έχουν φυλάξει ρόλους αφεντικών, καθοδηγητών, και στρατηγών

χα χα, λένε ιδέες στο κρατικό ράδιο τώρα να βάλουνε κάμερες στο μνημείο της Καισαριανής. γιατί το κράτος έχει πάντα την λύση στο τσεπάκι, όταν πρόκειται για επιτήρηση και έλεγχο.

Τα αφεντικά δεν γνωρίζουν αν οι εγκαταστάσεις τους είναι διαλυμένες για μήνες, αλλά αν αργήσεις μια μέρα στη δουλειά, το μαθαίνουν αμέσως!