لارنس فون تریه: – وقتی فرد در زندگی واقعی در معرض تهدیدهای متعدد قرار می‌گیرد، باید دست به خلق نوعی زندگی و هستی خیالی بزند، زیرا در این زندگی خیالی می‌توانید چیزهایی را مهار کنید که در زندگی واقعی هیچ کنترلی رویشان ندارید...این می‌تواند دلیل نسبتاً خوبی برای آفرینش قصه باشد.

آنگاه که تجربه- ذهنی یا عینی- خود را در قالب صدا، نگاه، حرکات و گاه حتی سکوت شکل بخشد، معنا آفریده می‌شود.

تی اس الیوت: ــ شاعر بی‌تجربه، تقلید می‌کند؛ و شاعر کارکشته، سرقت. پابلو پیکاسو: ــ هنرمندان بد کپی می‌کنند. هنرمندان خوب می‌دزدند. ژان لوک‌ گدار: ــ مهم جایی نیست که چیزها را از آنجا برداشته‌اید ــ مهم جایی است که آنها را به آنجا می‌برید.

گزیری نیست، شاید-به تعبیر آنا آخماتوا- باید چون کاجی تنها، در دشت بی‌کران درون خود، باقی عمر را سپری کرد...

ِِبِرگمان/پرسونا: - اینجا، در تنهایی خویش، احساس می‌کنم که از انسانیت سرشارم...

میکل‌آنژ: ــ من فرشته را در سنگ مرمر دیدم و آن را تراشیدم تا فرشته را آزاد کنم.

- زیرا تنها در آن سو، در روشنایی کامل، رویا می‌تواند با بخشایش تام به یاد آید. والتر بنیامین/ خیابان یک‌طرفه

"... همچو کسی که در کشتی شکسته‌ای، از تیرکی در حال سقوط آویزان شده باشد. شاید، اما، او از آنجا نشانه‌ای به رهایی را بازیابد." والتر بنیامین در نامه به گرشوم شولم/ ۱۷آوریل۱۹۳۱

فرایند بی‌پایان تیرگی و تباهی در کار بکت: - درست است، تل كلمات، مرا مدفون کن، ای بهمن، بگذار دیگر حرفی از هیچ موجودی نباشد، و از جهانی که باید ترکش کرد، و از جهانی که باید به آن رسید تا همه چیز تمام شود، جهان‌ها، موجودات، كلمات، و بیچارگی ... [ساموئل بکت متن هایی برای هیچ]

خالق(عاشق) با کوچکترین نشانه‌ای-زبان، تصویر، صدا و... حتی تجسمی از تماس ذهنی معشوق- قادر است معنایی خلق کند. همین معنا او را به هیجان می‌آورد و در بوته‌ی معنا گداخته می‌شود و به او توان خلق معنا را حتی از هیچ می‌دهد. به تعبیر زیبای بارت، عرصه‌ی بهشت‌آسای نشانه‌های ظریف و پنهانی.

والتر بنیامین وقتی احساس کرده بود که"دیگر در این جهان تنهاست" در باره خودکشی نوشته بود"خودکشی دستامد نوگرایی در قلمرو احساس است" و از همین‌رو در اوت۱۹۳۱ در صفحه نخست دفتر خاطراتش می‌نویسد: از هفدهم اوت تا روز مرگم-که چندان دور نخواهد بود-در این دفتر خواهم نوشت.

هنر در بی‌پروایی‌اش، نه تنها پایانی نمی‌پذیرد، بلکه مدام خود را در خوانشی تازه‌تر بازتولید می‌کند.

صدای روایتگر روی تصویر،سکوت‌های همراه با موسیقی ژرف،تاکید روی چهره‌ها و قاب‌بندی‌هایی که دیالوگ‌های سنگین و سرد را همراهی و منعکس می‌کند؛ به فیلم ارزش عاطفی(Santimental Value)امتیازهایی -به ویژه روان‌شناختی- را می‌بخشد،که دیدن و پیگیری ارزش‌های زیبایی‌شناختی آن را دو چندان می‌کند

برگمان و کنش دست‌ها در "پرسونا"

لیو اولمان: ـــ وقتی او را ملاقات کردم، هفت سال بود که بازیگر بودم...پس وقتی گفت واقعاً مایل است مرا در فیلمی داشته باشد...آگاه بودم که با مردی شگفت‌انگیز کار خواهم کرد. گاهی کمی از آن خسته می‌شوم. اما می‌دانی، چه موهبتی است که از کار با اینگمار برگمان خسته شوی...