ببخشید من نتیجه رو تقریباً همین می‌دیدم اما مطمئن نبودم ممکنه که صدای انفجارش رو از اونور خیابون بشنوم.

سیاوش قمیشی درونم مدام داره می‌گه: «آتشِ چه بسی آخه؟»

یعنی این اخلاقِ من از تو بدبخت‌ترم ایرانی باعث شده بود که نصف مردم هنوز این درگیری ١٢ روزه رو جنگ حساب نکنن. در حالی که موج انفجار داره در خونه یارو رو از جا درمیاره، یه لم داده و خشتکش رو می‌خارونه می‌گه: بابا اینا که جنگ نیست، شماها نبودید جنگ ٨ ساله. خب جنگ ٨ ساله و مرض.

الان‌ توی وضعیتی هستم‌که نمی‌دونم باید راضی باشم یا ناراضی…

والا من قرار بود یه دخترِ شادِ مو مشکی ساکن بیروت باشم که یه امشب قراره با دوستاش بره کنسرت ابراهیم معلوف. نمی‌دونم چرا همش نکبت شد...

این همون دختر مو مشکیه که قرار بود بره کنسرت، اما علی‌رغم قیافه علی بی‌غمی که داره؛ اینجا داره می‌ره مراسم ختم...

دلم می‌خواد تعطیلات رو حداقل یک ماه پاز کنم. احتیاج به یک زمان طولانی برای تنها بودن با خودم دارم...

هرچقدر آدمی برای من مهم‌تر باشه، سطح درگیریم باهاش بیشتره. با عزیز کرده‌ها دعوا می‌کنم، داد می‌زنم، بداخلاقم و البته زور می‌گم.. نسخه مهربان، سازگار و همیشه خندانِ من معمولاً نسیب آدم‌های درجه سه و بی‌اهمیت می‌شه.

یه نظرِ به‌ظاهر نامحبوب هم دارم: نگار جواهریان بهترین گزینه برای بازی کردن در آثار ایرج ملکیه، اما بین اون و «چطو بتو گیر ندادن» من زرشک طلایی رو می‌دم به جواهریان. چون اون بازیگر بدتریه:(

می‌دونم بزرگان ادبیات فارسی از بچگی بهتون گفتن، اما یکی از بزرگترین بدبختی‌های آدمیزاد اینه که خودش نمی‌فهمه که داره نمی‌فهمه.

شوروی هم خاطرتون بود که دنبال ایدۀ انترناسیونالیسم بود؟ قافیه تنگ بشه همه ملی‌گرا می‌شن.

یه هفته نیومدم توییتر و متاسفانه دیگه نمی‌فهمم دارید درباره چی صحبت می کنید...

ارتباط من با chat GPT عین ارتباط نامادری سفید برفی با آینه جادویی شده. هرروز هر کاری می‌کنم می‌رم وادارش می‌کنم که بگه: تو همیشه بهترین گند دنیا رو می‌زنی، بهت تبریک می‌گم!

هرچی می‌گذره واقعاً خودم حس می‌کنم که دارم بزرگ‌تر می‌شم. دیگه حتی یک روزم با روز قبل قابل مقایسه نیست.

فرهنگ باستانی‌مون فقط یه ایرادی داره. اینکه رفتن زمستون رو جشن می‌گیره. درستش اینه که از اول پاییز برای اومدن زمستون جشن بگیریم.

معلومه که نعیمه نظام دوست شخصیت محبوبیه، اما من هیچوقت این تیپ افراد رو آگاهانه برای دوستی و معاشرت انتخاب نمی‌کنم. اگر هم ناچارا چنین کسی لای دوستام پیدا بشه، از اوناست که هروقت می‌گه: «بریم یه جایی»، قاطعانه می‌پیچونمش.

من امروز یه‌بار دیگه فهمیدم که بیشتر از قبل نباید به کسی اعتماد کنم. تاکید می‌کنم «هیچکس»…

هفته‌ها استادم گفت آروم بزن مگه سگ دنبالت کرده، این هفته آروم زدم گفت: البته سرعت واقعی این قطعه خیلی بیشتره. اینم بالاخره سبکیه دیگه...

یه صفحهٔ شکستهٔ شطرنجه با یه مشت مهرهٔ لت‌وپار و سوخته و به‌دردنخور. حالا تو هی اینو وردار بذار جای اون، اونو جای این، بازی باخته رو‌‌ نمی‌شه با این شامورتی‌ها برنده شد. انگشت‌نمای خاص و عام شدی بابا! ملت می‌گن این بابا چرا خودش با خودش درگیره و از خودشم هی شکست می‌خوره؟!

کم کم دارم حرف بقیه رو در مورد مودی بودن خودم باور می‌کنم. همش می‌گفتم: نه بابا، مودی کجا بود من که خردادی نیستم. حالا کاشف به عمل اومد که صد رحمت به خرداد..