بقا؟ یکی از سخت‌ترین روزهای زندگیم، تابستون بود. هر منطقه روزی ۴ ساعت برق قطع میشد. کافی بود جات ثابت نبود. ینی مثلا مثل من صبح باشگاه و بعد کارگاه، ظهر خونه و عصر دفترم بودم. گاهی ۸ ساعت بی‌برقی تجربه میکردم. عملا کار هم نداشتیم چون برق نبود. این داستان بعلاوه بچه کوچیک...🤦🏻‍♀️

یکی تو سرم میگه پاشو بچه رو ببر خانه بازی لااقل وقت که نمیذاری براش همش ولویی یه گوشه. بعد یکی دیگه میگه نه همینجوری ولو یه کتاب بردار بخون براش ۴ تا چیز یاد بگیره. اونیکی باز میگه بازی اما شادتره. اینیکی میگه بمون تو خونه امن تره. دیوانه شدم بخدا. دیوانمون کردید !

سرم درد میکنه و گیج میره. برای امروز زجر دادن خودم بسه. برم بقیه وقتمو برا این طفلک بذارم.‌.‌. 🫠

حالا اینا رو گفتم، اینم بپرسم برای چراغ (لامپ) اضطراری، مدل خاصی پیشنهاد میکنید؟ متاسفانه قبلیه خراب شد و کلا وسیله ایه که لازمم میشه

در حال حاضر سقف آرزوهام اینجوریه که میخوام برم توی یه کتاب زندگی کنم. مثلا غرور و تعصب.

چقدر آدم میشناسید. من فقط علی دهکردی میشناسم.

خب دیگه برم سراغ کتاب. این زمانی که بچه‌ خوابه، مردی خوابه، شب و سکوته، تنها زمان خوبیه که برای خودم دارم. این روزا نصفش اشک و آهه ولی خب سعی میکنم خودمو بازسازی کنم... 💔🙏🏼سخته ولی فک کنم شدنیه.

یکی از فالوئرای قدیمیم پیام داد. حالم رو پرسید و تشکر کرد از اینکه "تو این شهر کوچیک اینهمه سال جای درست وایسادی... "و همین کافی بود برای شکستنِ بُغضی که کُل روز جلوی بچه نگهش داشته بودم....

عجیب اما واقعی. امروز ۳۰ بهمن! دمای هوا ۳۱° 😐

امروز نبودم. پیش مادرشوهر گوگولیم بودم. من و دخترم رو میشناسه. ولی دقیقا نمیدونه کدوم نوه‌شه بچه کدوم پسرش 💔❤️‍🩹 و همش میخواد بره خونه خودش (احتمالا خونه‌ی جوونی‌هاش) 🫂دتر هست پیشش خیلی بهتر میشه

اختلاف نظر همیشه طبیعی و غیرقابل انکاره. اما چند تا دوست قدیمی موضع‌های عجیب و ترسناکی اینجا گرفتن که " عملا سمت ظلمن" .... باور کردنی نیست ولی این دوستی دیگه دوستی نمیشه

سالها مازندرانی آموزش دادم ولی الان شعرا و حرفای مادر پدرا رو میشنوم‌ و نمیفهمم... میزنم عقب دوباره گوش میدم. بازم نمیفهمم... نمیخوام بفهمم. دنبال کلمه‌ها میگردم و جمله ها برای بی مفهوم میشه....

چجوری شرح بدم؟ زیر قابلمه رو روشن کردم، گریه کردم. مسواک زدم، گریه کردم. با لگوهای بچه برج ساختم، گریه کردم. حتی همین دیروز رفتم جلوی یک لوازم التحریری، نشستم و های های گریه کردم.

حناق گرفتم دیگه 🥺 تازه فهمیدم همین چار کلمه که اینجا می‌نویسیم چه باری از رو قلب آدم برمیداره.

طرف نوشته من هزار تا مراسم ختم رفتم، تا بحال ندیدم هیچ جا سر مزار برقصن یا آهنگ بزنن! مازندران نیومده بودی شفتسگ عزیز. ما اصلا فرهنگِ عزا داریم. سالهاست زنان روی خاک عزیز از دست رفته‌شون شعر میگن،‌ شعری بداهه از دل. خُنچه عقد، لباس عروسی آماده میکردن، میرقصیدن و نواجش میدادن.

حاضر شدم برم تا کارگاه سر بزنم یه قدمی تو بارون بزنم حالم عوض شه یادم افتاد ماه رمضونه، فِس شدم

امروز صبح سر صبحانه [با بغض]: چرا فلانی دو تا پدرجون داره من یدونه دارم؟ :)

بعد از جنگ ۱۲ روزه، مدت‌ها طول کشید خودمو جمع کنم. یه روز اوائل شهریور گفتم بیا یه بوت جدید بخر شاد شو‌‌. شاید باورتون نشه،‌ میگن جنگ بعدی احتمالی نزدیکه، ولی دوستمون هنوز کفشمو نفرستاده :| از فاکینگ شهریور!!!!

جدی نمی‌فهمید؟ یا نونتون تو نفهمیدنه؟ اصلا خانواده یا عزیزی تو ایران دارید؟ نمی‌بینید با چه حکومت وحشی‌ای طرفیم؟ طرف این سر دنیا داشت تو اینستاگرام فعالیت می‌کرد یه جوری خانواده‌ش رو تهدید کردن که فقط یه صفحه‌ی سیاه گذاشت و سکوت! خانواده‌ها چه گناهی کردن؟ انتظار دارید امثال این

منی که سالها این کارارو میکردم برای کنترل اضطرابم میگم: در شرایط فعلی مثل برداشتن آب با آبکشه، نشدنی و سخت. ولی اگه تلاش کنیم و کمی هم بشه، اثرگذاره🙏🏼