#เพื่อนบ้านsummer หญิงสาวนั่งจุ่มปุ้กอยู่บนชายหาดจดจ้องทุกสิ่งทุกอย่างที่เกิดขึ้น แม้มันจะวุ่นวาย แต่เธอก็ยังสูดลมหายใจเข้าอย่างสบายใจ ก่อนเคลื่อนมองไม้กลิงข้างกายชั่วขณะแล้วเผยรอยยิ้ม

กำปั้นถูกเขกลงบนหัวชายหนุ่มทันทีที่ได้ยินจบ นั่นเป็นคำตอบชั้นดีว่าเธอไม่ยอมให้มันเกิดขึ้นแน่ "นายต้องซักทั้งหมดนั่นด้วยตัวเองต่างหากล่ะซิลวา" "เพราะงั้น ถ้าไม่อยากก็หยุด​ได้​แล้ว*

"เสื้อผ้านาย..." เธอลากสายตาไปยังชุดที่ชายหนุ่มใส่อยู่ "...นายซัก" "เพราะงั้นนายคงไม่อยากอดสนุกแล้วต้องมานั่งแยกตัวไปซักผ้าใช่ไหมซิลวา" หญิงสาวเผยรอยยิ้มบาง แน่นอนว่าถึงอีกฝ่ายหนีเธอก็จะลากมาอยู่ดี และเธอเนี่ยแหละจะเป็นคนนั่งเฝ้าจนกว่าเสื้อผ้าทุกชิ้นจะตากอยู่บนราว

เธอสะดุ้งตัวเล็กๆก่อนที่จะหันไปหาเพื่อนของเธออีกคนแล้วเผยรอยยิ้ม "ซิลวา" เจ้าหล่อนเคลื่อนสายตามองกระพริบตาปริบๆสำรวจชุดบนร่างกายอีกฝ่ายคราวๆอย่างรวดเร็ว "นี่นายไม่ได้ไปเล่นน้ำเหรอ?"

หญิงสาวส่งรอยยิ้มออกมาอย่างพึงใจ ก่อนที่จะยกมือขึ้นลูบหัวอีกฝ่ายแปะๆคล้ายกับการเป็นของรางวัล "เก่งมากซิลวา" "งั้นนายก็ไปเล่นกับเพื่อนๆได้แล้วล่ะ" หญิงสาวแปรผันไปในชั่วพริบตา ถึงดูแล้วก็เหทือนแม่บอกลูกเหมือนเดิมก็ตามที

หญิงสาวหลุดหัวเราะแผ่วก่อนที่จะไหวไหล่ไปทีกับคำชวนนั้น "ฉันมองพวกนายดีกว่า" "เผื่อเกิดเรื่องอะไรขึ้นแล้วมีคนต้องการไลฟ์ไลน์" มือข้างนึงที่เหลือเท้าเอวกับตัวเอง สายตามองไปรอบ

"เหวอ?!" "ซิลวา! เรียกกันดี ๆ ก็ได้ ฉันตกใจหมด"

"ซ- ซิลวา!" เธอหวีดร้องพร้อมรีบเกาะไหล่ของเพื่อนชายตนไว้ "เดี๋ยวก่อน! ปล่อยฉันก่อน!" ว่าไปก็รู้อยู่แก่ใจว่าคงไม่มีผล จนสุดท้ายความสับสนก็ผันแปรเป็นเสียงหัวเราะร่วมกับอีกฝ่าย "นายคิดถึงฉันขนาดนั้นเลยเหรอ?"

ปิดหู "แม็กกี้ เบาเสียงหน่อยสิ"

"เอ๊ะ..." "ซิลวา นั่นนายไปทำอะไรตรงนั้นน่ะ!" @youngGshimada

การที่เท้าแตะพื้นทำให้เชย์สบายใจขึ้น แต่ก็ปฏิเสธไม่ได้ว่าความอุ่นจากตัวอีกฝ่ายที่ตกค้างไว้บนตัวก็ทำให้เธอรู้สึกดีเช่นกัน "อะไรกัน ไม่ใช่ว่านายก็ดูแลตัวเองได้เหรอ เด็กชายซิลวา หืม?" เชย์แกล้งหยอกล้อ

เชย์สตั้นไปเมื่อเห็นใบหน้าอีกฝ่ายชัด ๆ และมองอยู่เช่นนั้นด้วยความว่างเปล่า "อ่ะ...โอ้ ขอโทษนะ มองจากด้านหลังแล้วนายดูเหมือนเพื่อนของฉันเลย"

"ไม่! ฉันไม่ได้หมายความแบบนั้น" "แค่ เขาหัวเขียวเหมือนกับนายน่ะ" เชย์ชี้นิ้วเข้าศีรษะ

เชย์มองความวุ่นวายของเพื่อนชายกับคนหน้าใหม่อีกสองคนตรงนั้น แล้วเท้าเอวพร้อมกุมขมับส่ายหน้า "ให้ตายสิ...ซิลวา"

"อืมมม" เธอแสร้งทำท่าครุ่นคิดแล้วปิดตามองอีกฝ่ายข้างหนึ่ง "ถ้างั้นฉันก็ไม่ต้องอยู่ก็ได้สินะ?" "ล้อเล่นน่า! ฉันก็คิดถึงนายนะ"

เธอเผยยิ้มแล้วเขย่งเท้าขึ้นไปลูบหัวอีกฝ่าย "ถ้าเฉาก็ยังมีด็อกอยู่นะ เอาไหม?"

"เฮ้อ...วุ่นวายน่ะสิไม่ว่า" เชย์หยุดยืนข้างคนแปลกหน้าพร้อมยกมือขึ้นแตะขมับด้วยความเหนื่อยใจ ขณะมองไปยังพวกคนจากฝั่งเธอและฝั่งอีกฝ่ายตรงหน้า

เธอเลิกคิ้ว "แล้วไม่ใช่เหรอ?" ถามเพียงเท่านั้น ส่วนจะคิดว่าเธอหมายถึงเรื่องด็อกเป็นตุ๊กตาปลอบ หรือเรื่องที่เปรียบอีกฝ่ายเป็นเด็ก ก็ยกให้เพื่อนชายตัดสิน

หญิงสาวกอดอกขึ้นแล้วเคลื่อนตาไปมองอีกฝ่ายพลางเลิกคิ้ว "ใช่" เธอตอบพร้อมผลิรอยยิ้มไปทั่วหน้า "เธอก็คงเป็นคนที่มากับชายหัวเขียวที่เหมือนเพื่อนฉันสินะ?" "ฉัน เอเจย์ เชย์...ถ้าคนฝั่งฉันไปวุ่นวายเกินไปก็เรียกฉันได้นะ"

"ไม่ว่าเธอเป็นใคร..." "ไม่ต้องเป็นห่วงไปหรอก พวกฉันดูแลตัวเองได้อยู่แล้ว!" ขยิบตา