“Seni ararken kendimi, kaybetmekten yoruldum Bulduğumu zannettiğimde, kendimden ayrı düştüm Bu garip bir veda olacak, çünkü aslında hep içimdesin Ne kadar uzağa gitsem de gittiğim her yerde benimlesin”

Ben bu hayata adını feriha koydumdaki Hande olmaya gelmişim sevdiği için her şeyi yapan ama onu aslında seveni görmeyip en sonunda pişman olmak... Bu ben işte

Olduğum şeyle olmadığım şey arasında, hayal ettiğim şeyle hayatın beni yaptığı şey arasında bir boşluğum.

Arkadaşlar bizim İzmir'de kış diye yaşadığımız Ankara'da sıradan bir Eylül gecesiymiş...

Çin'de bir metro istasyonunun duvarına çince "Sana ben , Ankara’ya biz yakışır" yazmışlar.

İç mimarlığı bırakmayı düşünürken bir anda aşığı oldum ben başka bölüm okuyamazmışım ödev az olunca üzülüyorum

1 gecede AutoCAD öğrenebilmem lazım

Model'in şarkılarını gerçekten hissederek dinleyince çok dokunuyormuş...Fazla...

Zonguldak ve oradaki yaşantımı özledim anlık ama Ankara'yla İzmir'de sarıyo bilemedim

2 saat önce ağlıyodum şimdi mutluyum ama her an tekrar üzülebilirim sanırım evren benimle eğleniyo bu aralar bende bazen beni anlamıyorum

Kendi üzerime yıkıldım

Uzun zaman oldu görüşemedik biraz durur sonra yine görüşmeyiz 🤍

Tepki yok, sadece mesafe

Umduğum değil artık bulduğumdayım

Ve ihtirasla süslenen bir gelecek önüme konulan

Sen de hissettin mi