نجات دهنده واقعی قلبه.. دل‌قوی‌داریه. یکی توی سینه‌ت.. یکی اون بیرون، برات.

جلسه‌ی چهارم بود؛ فائزه، شهریار، ابوالفضل، کوثر و نسیم جواب سلامِ دیر رسیدن سرکلاسمو دادن :))) گمونم دوست شدیم.

با هم فرار میکنیم از این شهر ساختگی؟ [هوم؟]

انعکاس ماه رو توی یه چکه آب میبینم و سیر نمیشم. چه شکوهی.

بهم گفتن که کامت تلخ میشه نشد حال خرابم رو به راه شد. پ.ن: چه خوب میخونه "تا سحر" رو وصال :))

اسمش چیه؟ تو تبریز همه رو شبیه پزشکیان می‌بینم.

دیشب انعکاس ماهو از یه کاسه آب ریخته روی موزاییکای حیاط دید میزدم، امشب سکه‌ی ماهو توی این ارتفاع، با سرمای مست کننده‌ش و این بادی که میپیچه دور تا دورم میبینم. باور نکردنیه.

وقتی چیزی رو برای کسی توضیح میدین و موضوع درک و یا یادگیری طرف مقابله، آخر جملاتتون از کلمه‌ی "دیگه" استفاده نکنین انسان باشین.

کوچه‌هایی که در نقشه‌ها پیدا نمی‌شدند.

بوی ابر میاد. دل‌انگیزترین.

دنس: مستانه.

موی فر اینجوریه که بدون کش گوجه میشه. _در راستای آشتی با پیچ و تابش

هرچیز که در مووآن آنی، آنی.

تا اینجای شمال که یه بارونمون نشده.. [تقاضا]

لعنت به ذلتِ وقتِ توضیح.

اگه یه تیکه زمین بودم، باغ چای بودم سبز و مخمل. ولی چایی دوست ندارم من.

بارونمون نشد. اما اولسون.

چهارمین روزه که موهام رو صاف نکردم. و دیگه برنامه همینه‌ پذیرش رو تمرین میکنم.

با آب و تاب کلی ایده داد که این منطقه پتانسیل فلان و بهمان رو داره، حرفش که تموم شد توی جفت چشماش زل زدم گفتم بله.. اینا برای یه کشور زنده‌س. ایران مرده.

جوونه‌ی نحیف اما مخملی، از آفتاب سوخت و تلف شد.