Uçmayı beceremeyenler kanat kırmayı çok severler.

Sarılsak geçer gibiydi.

Büsbütün kaybettim bana dokunmayın sakın..

Niye bu kadar geç tanışdık diye sorgularken tanıdığına pişman olmak..

Tanıdığım insanlarla tanışmaya devam ediyorum.

Zaten benim matematiğim okulda da iyi değildi. O gün sayılara , bugünse insanlara yanlış değer verdim. Oturdum sıfır(!)

Ve ben ; kaybetmekten korktuğum her şeyi özgür bıraktım.

Giderek,her şeyden vazgeçe vazgeçe ,sanki bir başkası oldum..

Yaşıyorum çünkü hikayenin sonunu merak ediyorum..

Kazandığımızı sandığımız insanları kaybetmekle geçiyor ömrümüz.

Amalardan görünmez olduk ama...

Zamana bırakmayı da zamanla bıraktık.

Birlikte her şeyi yenebilecekken birbirimize yenildik.

Zaman İlaç Değil, İnsan Unutkan..