مثل سریال leftovers شدیم، درصدی از ما دیگه بینمون نیستن. بعد از اون یک عده تصمیم می‌گیرن به زندگی عادیشون برگردن یک عده هم تصمیم می‌گیرن به بقیه یادآوری کنن که کیارو از دست دادن.

من خ برای اینده تلاش میکنم خیلی خیلی زیاد اما یهو وسط همه اون دوندگی هام نگاه میکنم به خودم و به نظرم اصلا لایق این حجم فشار روانی نیستم و نمیدونم چجوری توصیفش کنم ولی فقط حس پژمردگی روز به روز داره بیشتر میشه برام

ببینید شاید من یه تایمی خیلی فعال بودم و در روز ۴ تا کار انجام میدادم اما باور کنید انسان ها خسته میشن و نیاز به استراحت دارن و هیچ ادمی مجبور نیست تمام عمرشو همون جوری زندگی کنه

با من مهربون باش من اونقدرام که وانمود میکنم قوی نیستم :)

پر از احساسات متناقضم. الان ترک میخورم.

ترکیب زجر اور: شبا نمیتونم بخوابم ازونورم مجبورم صبح زود بیدار شم

امیدوارم اگه یه روزی همه چی درست شد، هنوز شوقی برا زندگی کردن در وجودمون مونده باشه.

فکر به آینده بنظرم ترسناکترین بخش بزرگسالی در ایرانه.

هروقت پدر و مادر ایرانی از فرزندشان خیلی تعریف می‌کنند، می‌فهمم که احتمالا فرزندشان، بیمار است

آموزش پرورش از دور شبیه کباب داغه ولی خر داغ کردن :

وقتی میبینم آیندم دیگه دست خودم نیست :

and i still cry-

کاش میتونستم همه چیو درست کنم تا تو دیگه غصه چیزیو نخوری

تجربه زیسته خوبی نبود جانم ، لطفا تکرارش نکنید .

در حال تلاشم برای پذیرش مرگم و این سخت ترین کاریه که تاحالا با روانم کردم

بالاخره منم رسیدم به اون مرحله که میخابم تا فقط واقعیت بگذره

نیاز به یه تنوع دارم مثلا موهامو کوتاه کنم ، یا خودمو از پنجره بندازم پایین

کاش درخت بودم با وجود این اوضاع بازم شکوفه میزدم

مذاکرات ❌️ دورهمی آخر هفته ✅️

دوستان چجوریه که یه عده جاب افر پیدا میکنن توی ایران؟؟ یعنی باید کجا دنبالش بود و چجوری با کارفرماها ارتباط گرفت؟