ما بازماندگان يكى از سياه ترين وغم انگيزترين لحظه هاى تاريخ ايرانيم.

فشار برای نرمال بودن در موقعیتی که نرمال نیست، می‌تواند خودش آسیب زا باشد. گاهی سالم ترین واکنش، ناتوان بودن است. _دونالد وینیکات

حس میکنم هیچ نخی ازم به زندگی وصل نیست.

یعنی میشه برسه روزی که ما هم واقعا زندگی کنیم؟‌ یه زندگی طبیعی با حق های طبیعی! روزی که قرار نباشه برای هر چیزی جنگید و دست و پا زد. روزی که زندگی کنیم، واقعا زندگی کنیم. دلم میخواد زندگی کنم نه تلاش برای زنده موندن!

بابای دوستم که پسر جوونش رو تو تصادف از دست داده، با اون غم همیشگی که تو چهره‌ش هست گفت: «کاش منم پسرمو در راه وطن از دست داده بودم. کاش برای هدفی، جونش رو از دست داده بود. شاید پذیرش همه چیز برام راحت‌تر میشد.» میبینید؟ خیلی مقدسین برای ما... یادتون همیشه تو قلب ما موندگاره🕊🖤

متنفرم از سه شنبه ها مخصوصا این لحظه

خیلی به اون پسری که وسط تیر بارون یکی از مجروحا رو کول کرده و میدوعه فکر میکنم. چقدر با معرفت و شجاع بودی. کاش زنده و سالم و آزاد باشی.

از شدت ترس از خواب پریدم تن و بدنم داره میلرزه.

داره قلبم میاد تو دهنم خدایاااا

تو این چند ماه اخیر نزدیک به ۶ کیلو وزن کم کردم حال روحی و جسمی بدی دارم سخت ترین مریضی ها و همینطور مریضی های جدید رو تجربه کردم سیکل پریودیم بهم ریخته ریزش موهام از هر زمانی بیشتر شده پوست لبی نمونده برام شب نیست که کابوس نبینم من بریدم دیگه واقعا خستم از همه چیز...

عباس معروفی میگه: دلم گرفته بود، درخت‌ها در پشت مه هیچ معنایی نداشتند. دلم می‌خواست گریه کنم، نه برای کسی، نه برای چیزی، فقط برای تنهایی خودم، و گریه هیچ معنایی نداشت.

زمان، زمان خشمگین ماندن است.

حوصله توضیح دادن ندارم ولی اگه بغلم کنی تا خود صبح گریه میکنم.

برای پیکر ناشناست: به روزی که دنیا اومدی فک می‌کنم به کسی که نافت رو قیچی کرد، حتما گریه کردی، چون به زندگی وصل شدی، وصلت کردند؛ قشنگ قلبم، کجای جاده پیاده شدی که نشناختنت؟تو عزیز کدام خانه بودی؟کی به تو می‌گفت مواظب خودت باش؟ناشناس کدام آشنا شدی که نیامد؟ قلب مچاله‌ی ما همراهت

به مردم بابت زندگی/کار کردن خرده نگیرید؛ آدم‌ها بابت زنده بودن، هم نیازهایی دارند و هم چیزی به شما بدهکار نیستند.

از این که طلاهاتون شده گرمی 22 میلیون دارید خوشحالی میکنید؟!!!! شوخی میکنید دیگه؟

من‌نمیفهمم چرا تویی که ۷۰ ۶۰ سالته باید بیای منو نصحیت کنی. تو هیچوقت ۲۴ سالگیت شبیه به من نبوده، تو ۲۴ سالگیت هم شغلتو داشتی و هم ازدواج کرده بودی و بچه داشتی هم خونه و زندگی‌خودت رو داشتی. ولی من چی!!! تو هیچوقت سطح دغدغه هات با زندگی من شبیه نبوده و نیست، پس لطفا دهنتو ببند.

روزی در تاریخ می‌نویسند: درد آنقدر گسترده بود که اشک‌ها نمی‌دانستند بر کدام نام، بر کدام شهر، بر کدام زخم ایران، سرازیر شوند.

اضطراب ناشی از "ترومای جمعی" مثل زخمی‌ست که همه با هم داریم، اما هرکس آن را به تنهایی در سکوت تحمل می‌کند. #تروما_جمعی

من آرام بخش خوردم که بخوابم دیگه ته کشیدم شماها ادامه بدید...