ก็แกเข้าใจแต่ภาษาลู

⠀ แต่สายตาของทิวานั้นดันไปเห็นร่มคันเดิมที่เมื่อเช้าเขาเอามาคืนมันวางทับไว้บนกระเป๋าเป้ใบหนึ่ง “ร่มไง ! กูเอาไปนะ” ทิวาถือวิสาสะหยิบร่มคันนั้นแล้วรีบวิ่งออกไปหน้าโรงเรียนอย่างหน้าตาเฉย “ไอเชี่ยทิว นั่นร่มกู แล้วกูกลับไงอะ !!!” ⠀

⠀ ทิวาได้ยินที่ไพร์มมันตะโกนไล่หลังมา แต่.. “ก็เรื่องของมึงสิ บ้านมึงไม่ใช่บ้านกู !!” สองขาวิ่งสับอีกครั้งมายันหน้าโรงเรียน ที่มีคนจำนวนหนึ่งนั่งรอฝนให้พอซาลงบ้าง แต่ภาพที่เห็นนั้นยิ่งกว่าทิวาถูกรางวัลที่หนึ่ง เขาอุทานออกมาดัง Yes ! คนที่อยากเจอ ยังไม่ได้เดินตากฝนไปไหนไกล ⠀

⠀ ร่างสมส่วนเดินมาเทียบด้านข้างของร่างสูงที่ดูโดดเด่น มือข้างหนึ่งยื่นร่มให้ ใบหน้าคมสวยหันมามองด้วยสีหน้าแปลกใจ “ทำไมไม่อยู่ทำโทษอะทิว” ปากกระจับสวยได้รูปขยับถาม ทิวาแทบไม่ได้สนใจทำความสะอาดนั่นเลยด้วยซ้ำ สนใจแต่เธอ.. “พวกมันบอกให้กลับก่อนอะ พอดีกูบอกว่ามีธุระ” ⠀

⠀ “หรอ ?” แน่นอนว่าคนอย่างจูเนียร์ไม่มีทางเชื่อ.. “กลับเหอะ เดี๋ยวตกหนักกว่าเดิม” ทิวาว่าพลางปลดล็อคกระดุมร่มแล้วกางมันออก เขาพยายามยกแขนสูงเพื่อให้ร่มคลุมเหนือหัวของคนที่สูงกว่า “ตลกอะ เอามาเหอะทิว เดี๋ยวกางให้” ⠀

⠀ เสียเงินไม่ว่า เสียหน้า.. ก็ยอมวะ มีจูเนียร์กลางร่มให้แล้วเดินกลับบ้านพร้อมกันขนาดนี้ เกิดเป็น ทิวา วรเศรษฐกุล นี่โชคดีชะมัด เค้ายอมเป็นร่างเตี้ยให้เธอดูแลได้เสมอ ดูแลเค้าเลยครับเธอ ได้เดินใต้ร่มคันเดียวกันกับเธอ ถึงจะเปียกไปครึ่งซีกของลำตัว ผมก็ยอม ⠀

⠀ 📱ไพร์ม : ร่มกู : มึงเอามาคืนเดี๋ยวนี้ : ค้าบเธอ : เดี๋ยวเลี้ยงข้าวครับเธอ : เธอที่ตีนกูนี่ tbc. ⠀

⠀ 📱 —— : มึงไม่ได้เอาร่มมาหรอ : เอามาดิ : เอ้า : กูเห็นมึงไปกับทิว : ทำไมอะ : ก็ประหยัดร่มดี : ……. : จ้า ⠀

แม่งเอ้ย โอเมกร้าเบี้ยนกัน

*ส่งสายตาสู้* เรื่อง-ของ-มึง!

แฃ้วทำไมบอกว่าเป็นเวรกรรม

⠀ “แล้วปัญหามันคืออะไรวะ” “ปัญหาคือเขาชอบยู —ไม่ได้ชอบไอไง” #lofib0i ⠀

อยากเล่นด้วยปะ มาดิ

⠀ “เธอว่ามันแปลกไหม ที่บลูรู้สึกดีกับคนสองคนพร้อมกัน” “ไม่แปลกหรอก” “จริงอะ” “อื้อ แค่เรียกหลายใจ” #lofib0i ⠀

open.spotify.com/track/0GPJSHYa…

🥺…

ฉันผิดเอง ที่น่าหลงใหลมากเกินไป

รอรับตุ้บตั้บ

blue ท่านอยู่สูงกว่านั้นมาก