İbadetlere olan isteksizliğimiz günahlarımız sebebiyledir. İşlediğimiz günahlar sırtımızda belimizi büken yük gibidir. Hayırlı işlerle meşgul olmak için evvela gücümüzü azaltan, bizi usandıran günahları terk etmek gerekir.

İnsana en çok ızdırap veren şey; olmak istediği ama olduramadığı yönleri, yapmak istediği ama erteledikleri, farkında olduğu ama hayata geçiremedikleridir. İnsanın kendine bile hükmedemeyişi acziyetinin ilk sinyalidir. Çaba ve dua ise yavaş da olsa ilerlemenin ilk adımıdır.

Nedenini bilmediğimiz nice şeyin ardında pek çok sebep var. Her şey pişmemiz için.

her zaman bir yedek planımız, bir kaydırma mesafesinde bekleyen "daha iyisi" ihtimalimiz var artık. karşımızdakini bir insan olarak değil, bir "proje" olarak görüyoruz ve o projedeki en ufak bir estetik hata, bütün hikâyeyi ateşe vermemize yetiyor.

Yargılanmak, anlamak için değil konuşmak için dinlenilmek, özensizlik, benliğime ve aileme saygısızlık, olduğum gibi kabul edilmemek.

olgun adamlar süslerle övünmezler, mushaflara hürmet gösterilmesi ciltlerinin yaldızlı olmasından değildir. diye bir cümle okudum bugün, okuyan gözler için nice hikmetler var.

Anne baba yoksunluğunun düşüncesi bile yutkunmaya izin vermiyor. Rabbim sağlıklı, hayırlı uzun ömürler versin.

güzel tespitler :) ama eğlenceli ve şakacı yanımı yansıtmadığım için biraz fazla melankolik sandı beni

Hisli olmanın acziyet gösterisine ve manipülasyon aracına dönüştüğü durumları sevmiyorum.

Yorulmadan, usanmadan tekrar tekrar tanımaya cân-ı gönülden istekli olmak. Herkes sevebilir ama herkes sevemez.