چرا هر بادی از هر جایی می‌وزد، بنیان مارا ویران میکند!

نیاز دارم مخاطب نامه‌ای باشم.

دست خودم نیست. شاید هم هست و نمی‌خوام.

گفته بودم؟ که دستانم خالی و چشمانم لبریز است که حالم درهم و سینه‌ام کوبنده است گفته بودم؟ که سرم آویز است به تنم قلبم وصله است به تنم چشمانم را دوخته‌اند به تنم صدایم از آن من نیست موهایم را انگار چسباندند به تنم من وصله پینه‌ای بیش نیستم، گفته بودم؟

زانوی غمم، بغلم کن.

امروز برای انسان بودن زیادی خستم، کاش درختی،تخته سنگی چیزی بودم.

هوا هوای رقصیدن ترک موتور تو اتوبانه.

با تلاشی که الان می‌کنم که به زندگی بچسبم، می‌توانستم اهرام مصر را بسازم.

‌نگاهم کن آنقدر نگاهم کن تا برایت جالب شوم. ‌

نگفتمت نرو گلایول این زمین به قدر یک ‌کفن کفاف ریشه نمیدهد.

I am a different person to different people. Annoying to one. Talented to another. Quiet to few. Unknown to a lot. But who am I, to me?

او مرا نمی‌خواهد،مرا به او بخواهانید.

اکنون کجاست؟چه میکند؟ کسی که فراموشش کرده‌ام.

دست تو نشکست؟ تو او را زدی و زمین و آسمان بر جای خود استوار ماند؟ مرگ یزدگرد بهرام بیضائی

آزادی، حق و آرزوی این دسته‌گلایی بود که پرپر شدن. من یکی که نه براش شوقی دارم نه حس می‌کنم بدون کسانی که از دست رفتن، از گلوم پایین می‌ره. ما رسما فقط زنده‌ایم که اجرای عدالت رو ببینیم.