Pessoa şöyle diyor: "Bizi en çok yoran şey, sevilme isteğidir."

30 yaşını geçen insanların birçoğunun bekarlığa devam etmesi, her şeyden elini ayağını çekmesi, iş ve ev arasında tek çizgi hayat sürmesi.. bir nesil bazı şeylerden vazgeçti..

“sandım ki kalbim yerinden çıkacak bu dünya hengâmesinde! ben yunus değilim, bu tufan beni yutar. ben ibrahim değilim, bu ateş beni yakar.”

Yaşamanın anlamını üzerimde deniyorum

Bazen iyi olmak yetmiyor dediler bunun bende farkındayım da size eksik gelen ne onu çözemiyorum

"35 yaşındayım. Daha hiçbir şey yaşamadım ki ortasında olayım hayatın, ama kenarındayım o kesin, hem de en kenarında." Yeditepe İstanbul

Nasıl, nasıl vazgeçilir?

Winston Churchill’in dediği gibi: Cehennemin içinden geçiyorsan, yürümeye devam et. Durursan yanarsın. Yürürsen çıkarsın.

feyyaz yiğit’in ‘hayatta her şeyin önüne ya nasip’i koyup peşine takıldığımız bir süreç diyelim’ dediği yerdeyiz.

Her şeyi analiz eden zihin, bir yerden sonra yaşayan kişiyi susturur. Başlangıçta bu analiz çabası bir olgunluk göstergesi gibi görünür. Kişi kendini anlamaya çalışır, duygularını çözümlemek ister, nedenlerini araştırır. Ancak anlamlandırma çabası deneyimin önüne geçtiğinde,

kırk yaşıma kadar böyle yaşadım. duygularıma yeni yeni izin veriyorum ve yürümeyi, konuşmayı ilk kez öğrenen bir bebek gibi yaşamayı öğreniyorum.. bergman’ın dediği gibi “yüzüm ve ellerim yaşlandı. anılar ve tecrübeler edindim ama kendi içimde henüz doğmamıştım bile”

Hayalimdeki ev olabilir

Sınırı yok hiçlik mertebesinin

Şu repliği diziyi youtubetan izlerken ilk duyduğumda 20li yaşlarımın başındaydım ve 35 yaşında bi insan nasıl hiçbir şey yaşamadığını düşünür diye şaşırmıştım. Şu an 30 yaşındayım daha hiçbir şey yaşamamış ve hayatın kenarında hissediyorum.

Bunlar bizi yenecekmiş gibi geliyor

Şaka gibi oyun oynanıyor

Allah belanızı versin

Biz de 𐱅𐰇𐰼𐰜 🇹🇷 #Dağ2 #İlkGöktürk

yalnızlıktan korkmuyorum ama beni senin yardımından esirgeme rabbim

Hayallere...