İnsan güvendiği yerde uyuyakalırmış.

Nereye gittiğini bilmemenin özgürlüğünü hissetmek.

So close no matter how far

… emperyal oteli’nde üç gece kaldık fazlasına paramız yetmiyordu dördüncü gece sokakta kaldık karanlık bir türlü bitmiyordu sirkeci garı’nda sabahladık

madrigal- seni dert etmeler / ayca ozefe cover youtu.be/8alCNUrs4_A?si… YouTube aracılığıyla

“Gökten deniz yağsa aramızdan su sızmamalı.”

Evlerin ışıkları bir bir yanarken bendeki karanlığı gel de bana sor

"Sözlerin, Gözlerin, Ellerin yalnız benim için.."

galerideki eski fotograflara bakarken kendimi kıskandım

Ne kadar zarif her detay ✨ Şarkının her sözü nasıl da işliyor içimize. Sanki bana sarılıp teselli ediyor, seni anlıyorum yalnız değilsin. Sadece yetişkin oldun. Ve yetişkin olmak biraz da böyle bir şey. Diyor gibi.

Kimse bilmez ağrım nerededir Merhem elimde sızısı içimdedir

💌

Son bir haftadır ben ne yaşıyorum konusunun getirdiği ağırlık.

İyileşmek.

İlk iş günümde okulların tatil olması şansı 💘 Ben mu meslekten razıyım ya

.

Biraz kendi kendime kalmam lazım.

Haftada bir metroda ayağımı burktuğum için de metrolardan toplu taşımadan nefret ediyorum.

Ayağımı burktum ve okul çıkışı hastaneye geldim ağrım artınca. Yani doktoru beklerken aynı şekilde ayağını burktuğunu duyduğum bir kadın, sedyede deli gibi eşine ağlıyordu, acıdığı için. O ana kadar ağrımın ne kadar ciddi olduğunu hissetmemiştim. Bunun psikolojide adı ne

Day 48/ 365.